अशाच एका धुंद, सोनेरी संध्याकाळी
सहज फिरायला निघालो होतो
सहज मंजे मुद्दामच …
– मला स्वतःशीच मोठ्याने बोलण्याची खोड आहे
– घरात उगाच तमाशा नको म्हणून बाहेर पडलो.
नकळत पाय तळ्याकाठच्या शांत रस्त्यावर वळले

– मनात तात्त्विक वगैरे विचार घोळत होते.
कोs हं ? … मी कोण आहे ?
मै कौन हूँ ? व्हू आयाम ?

सोs हं ! … मी तो आहे. तो मी आहे.
या साडेचार फुटी कुडीत अडकलेला -
अविनाशी,अमर, स्वयंप्रकाशी आत्मा आहे
मी निर्विकार चेतना आहे
मी ब्रम्ह, मी सत्य, मी कैवल्य आहे
मी कर्ता, मी भोक्ता, मी ज्ञाता आहे
मी साक्षी, मी सर्वसाक्षी, मी निर्लिप्त- निखळ जाणीव आहे.
मी अनंत आकाश आहे
मी देहबुद्धीच्या पार - नात्यागोत्यांच्या पार -
भौतिकतेच्या पार – मी केवळ परम चैतन्य आहे.

परम सत्याच्या शोधात निघालेला -
मी एक अविचल साधक आहे.
अंतिम ज्ञानाशी संग करायला निघालेला -
मी एक नि:संग यात्रिक आहे.
भरकटलेल्या मानवाला मार्ग दाखवणारा -
मी एक पथ - प्रदीप, एक दीपस्तंभ -
मी एक निर्भीक, निर्भीड ज्वालामुखी आहे…

– तेवढ्यात कसल्यातरी आवाजाने तंद्री तुटली.
भडक मेकप वगैरे केलेल्या दोन तीन तरुण पोरी
– माझ्याचकडे बघत खिदळत होत्या.
अहाहा … यालाच म्हणतात धुंद सोनेरी सायंकाळ.

अशा धुंद सोनेरी सायंकाळीच
– चिरंतन सत्य उमगतं.
अशा धुंद सोनेरी सायंकाळीच
– जीवात्मा आणि परमात्म्याचं मीलन होतं …
अशा धुंद सोनेरी सायंकाळीच ….

फाssड …
फाssड …

“कौन है बे तू ?
कब से देख रिया हूँ , साले कुछ भी बकेला है..
क्या नाम है बे तेरा ?

“मी … मी… सखाराम गटणे …

“शाम के टेम अंधेरे मे किधर जा रहेला है बे ? “
बेवडा है क्या ? या पागल है ?
ये आपुन का एरिया है –
आपुन का धंदे का टेम हो गया है अब -
दफा हो जा ह्यां से, नै तो इधरिच डाल देगा तेरे को. समझा क्या ?”

– धावतच सुटलो. कसाबसा घरी पोचलो.
– हॅट साला, कुणाला कसली कदरच नाही.
– शांतपणे कसला विचार करू म्हटलं, तर ते नाही… असो.

– तर अशी ही आजची धुंद सोनेरी सायंकाळ.