बऱ्याच वर्षानी एक कादंबरी एकाच बैठकीत वाचून संपवली-

हाकामारी -हृषीकेश गुप्ते.

ही तशी जेमतेम १०० पानांची लघुकादंबरी, हल्ली इंटरनेट, व्हाट्सप, टीव्ही मुळे माझे वाचन प्रचंड मंदावले आहे, अगदी मध्यंतरी घेतलेले लॉर्ड्स ऑफ द डेक्कन हे पुस्तक आवडीचे असूनही निवांतपणेच वाचन सुरू होते, ते आज संपवले, आणि परवाच विकत घेतलेले 'हाकामारी' वाचण्यासाठी बाहेर काढून ठेवले, संध्याकाळी खरे तर बाहेर भटकायला जायचे होते पण कंटाळा केला आणि पुस्तक वाचायला घेतले आणि सुरुवातीपासूनच झपाटून गेलो, गुप्ते यांची दंशकाल ही कादंबरी, तसेच गानू आजीची गोष्ट वाचली होती. नव्या दमाचा ताकदवान लेखक.
मात्र रूढार्थाने हाकामारी ही भयकादंबरी नाही. पण त्यात भयाचा आकळ सतत जाणवत राहतो. कोकणातल्या गोठणे गावाच्या पार्श्वभूमीवर घडणारी ही कादंबरी, जसा हलकेच सुरू होणारा पाऊस मुसळधार होऊन सर्व जमीन पाण्याने भरून काढतो तशी ही कादंबरी झिरपत झिरपत जाऊन मनोव्यापारांचे एक अनोखे जग आपल्यासमोर पुढे करते. कधी त्यात बालपणीचे स्मरणरंजन येते, वाड्यातले गूढरम्य विश्व उभे राहते तर हाकामारीचे परंपरागत संदर्भ येत राहतात आणि आपण ज्याची कल्पनाही केली नसेल अशा एका दुर्दैवी घटनेने कादंबरीची समाप्ती होते.

कादंबरीचे भयकारी मुखपृष्ठ बघून कादंबरी वाचण्यास सुरुवात केल्यास सुरुवातीलाच काय पण आपण कादंबरी संपवत आलो तरी मुखपृष्ठ आपल्या वाचनाशी विसंगत वाटत राहते. मात्र शेवटच्या काही पानात त्या मुखपृष्ठाचा अर्थ अचानक उलगडतो आणि लेखकाचंच एक वाक्य आपल्या मनात रुंजी घालू लागतं.

रुबीक क्यूबचं कोडं सुटतं तेव्हा प्रत्येक वेळी मनात आनंदाची कारंजीच उडायला लागतात असं नाही. कधी कधी कोडं सुटल्यावर मेंदूतून रक्ताच्या चिळकांड्या उडाल्यागत सर्वव्यापी वेदना शरीरभर पसरतात.