चिन्यांचा उपद्व्याप भाग ३

मला एक शंका वारंवार येतीय. जिनपिंग हे एक सत्ताकेंद्र आहे. कम्युनिस्ट पार्टी हे दुसरं सत्ता केंद्र असून सैन्याच्या निष्ठा पार्टीशी असतात. कम्युनिस्ट पार्टी सैन्याच्या हालचाली मार्फत जिनपिंगना शह देण्याची चाल खेळत असेल का?

मला एक प्रश्न पडलाय, - शक्यतो कुठल्याही देशाने, एकावेळी इतर एकाच देशाशी शत्रुत्व / युद्ध/ लढाई करावी असं कॉमन सेन्स सांगतो. मग चीन एकाच वेळी इतक्या देशांशी वाद का उकरून काढत असावा?

- चीनलगत सगळ्या देशांची सध्याची आर्थिक स्थिती बघता, एक महिना जरी युद्धसदृश होस्टाईल वातावरण त्या देशांवर लादलं गेलं तर आर्थिक कंबरडं पूर्णपणे मोडेल. - त्यांना मदत करण्यासाठी जे जे देश पैसा ओततील त्यांची स्वतःची स्थितीदेखील, युद्धपरिस्थिती जास्त काळ चालू देणार नाही. - अशा परिस्थितीत काही आर्थिक सामंजस्य करार करून या देशांना आपल्या पंखाखाली आणायची योजना देखील असू शकते. - किंवा युद्धखोरगिरी करून आणखी जमीन बळकवायची संधी असू शकते.

धन्यवाद बाणा. होय हा विडीओ तेवढा ऑथेंटीक वाटत नाही. पण ह्यात सुद्धा सीसीपी बद्दल जे भाकीत केलेलं दिसतं ते व्होरांच्या मताशी जुळणारं आहे. :-)

१९६२ च्या युद्धात भारतीय सैन्य पळत सुटले. चीनी सैनीक पाठलाग करत मागे लागले. असे करत ते आसाम मधे म्हणजे आत्ताचा (अरूणाचल प्रदेश ) घुसले. याच मार्गाने आपण तिबेटशी संबंध ठेवत आलो होतो. दलाई लामाही याच मार्गाने पळून भारतात आश्रयासाठी आले होते. मात्र त्यानंतर चिनी सैनिक माघारी परत गेले. त्यांना बहुधा हा सगळा थोरातांचा सापळा वाटत होता. प्रतापगडाखाली जसा अफजुलखान स्वखुशीने चालत आला होता, तसंच चीन अरूणाचल प्रदेशात चालून आला होता. त्याचे रसदीचे सर्व माग ताणले गेले होते. आजूबाजूच्या डोंगरात भारतीय सैन्य तोफेच्या बाराच्या इशाऱ्याची वाट बघतंय अशी कदाचित चीनी सैन्याला भिती वाटली असेल. हे सर्व आजूबाजूचे भाग भारतीयांना परिचित व चिनी सैन्याला अगम्य होते. थोरातांनी हेच सांगितले होते की, अशा स्थितीत आपण प्रत्येक चीनी सैनीक कापून काढू शकू. पराजयाच रूपांतर विजयात करू शकू. प्रतापगडाच्या लढाईचा थोरातसाहेबांनी अभ्यास केला नसेल हे कसे शक्य आहे? पण थोरातांना सगळं युध्द संपल्यावर, आता काहीही करता येणार नाही अशी परिस्थिती आल्यावर दिल्लीवरून बोलावणं आलं. नेहरू, कृष्णमेनन व कौल यांना शिवाजी महाराज, त्यांचा गनिमी कावा, डोंगर दऱ्यांचा उपयोग करून करायचं त्यांच युध्दतंत्र वगैरे कळणं शक्य नव्हते. त्यामुळे त्यांना थोरातही कळले नाहीत. पण चिन्यांना मात्र या सगळ्यातला धोका कळला होता. ते ताबडतोब तिथून मागे फिरले. पण ते जिथून मागे फिरले तिथपर्यंतचा भाग आपण जिंकलेला असून तो भाग आपला आहे अशी गैरसमजूत त्यांनी करून घेतली आहे. हेच गलवान खोऱ्याबाबतही झाले आहे. आपण मात्र आपला जिथपर्यंत ताबा आहे, तो आपला भाग म्हणत आहोत. सर्व जगावर राज्य करणाऱ्या ब्रिटिशांनी तिबेट मुद्दामहून बफर स्टेट म्हणून ठेवला होता, त्यामागे त्यांचा नक्कीच काहीतरी हेतू होता, तेच धोरण पुढे चालू ठेवले असते तरी पुष्कळ झाले असते. पण आपण तसेतर केले नाहीच, उलट आपली तिबेटमधली आपली सैन्याची तुकडी परत बोलावली. भाग २ वर दिलेली प्रतिक्रिया इथेपन चिकटवतोय. हेच थोडसं भूतानच्या बाबतीत झालं होतं.

:) ८३ टन सोन्याचा मुलामा दिलेल्या पितळी बारच्या तारणावर २.८ अब्ज अमेरिकन डाॅलरच कर्ज उचलले. फेब्रुवारी मधे हप्ता चुकला म्हणून तारण ठेवलेले सोन्याच्या संदर्भात कोर्ट ॲार्डर २२ मेला मिळाली.

'युद्ध सराव सुरू' म्हणावयाचे आहे का ? हो, लिखाणात चूक झाली आहे. क्षमस्व. [ चूक लक्षात आणुन दिल्या बद्धल आभारी आहे. ] मदनबाण..... आजची स्वाक्षरी :- Namo Namo... :- Kedarnath

लोकसत्ता आणि पुढारी

१. सर्वात महत्वाचे म्हणजे आपण थोरातांनी सांगितल्याप्रमाणे लढत आहोत. आपल्या सर्व हालचाली रस्ते तयार झाल्यावर रस्त्यांच्या सहाय्याने होताहेत. त्यामुळे रसदीवर ताण येण्याचे काहीच कारण नाहीये. २. १९६२ च्या युध्दानंतर उंच भागातील विरळ हवेत कार्यरत राहणारी सेना आपण उभारली व तिची व्याप्ती आपण वाढवत राहीलो आहोत. आजमितीला ही संख्या दोन लाखांपर्यंत गेली आहे. हे सैन्य जगांत अत्युकृष्ट मानलं जातंय. याबाबतीत रशिया, अमेरिका, फान्स वगैरे देशही आपल्याशी बरोबरी करू शकत नाहीत. ३. याच कारणामुळे आपले सैनिक जून महिन्यातील हातघाईच्या लढाईत वरचढ ठरले. “चिनी सैनिकांच्या मागे लागणे व त्यानंतर त्यांच्यावर हल्ला करणे” यातून हे दिसून आले. अशा हवेत दमसास टिकवून जोरात पळून जाणे सुध्दा चिनी सैनिकांना जमू शकलेले नाही असे दिसतेय. याउलट दम लागल्यामुळे हतबल झालेल्या चिनी सैनिकांना आपले सैनिक फारच वरचढ ठरलेले दिसताहेत. यानंतर कराटेचे प्रशिक्षण घेतलेले सैनिक चीनने तैनात केल्याची बातमी आली होती. पण ते सैनिक विरळ हवेत कितीवेळ हालचाली करू शकतात याला महत्व आहे. त्यांच्या कराटेच्या ज्ञानाचा तरच उपयोग आहे. ४. सियाचीन तसेच उंचावरील आपल्या ठाण्यांची संख्या अंदाजे २०० असून तिथे आपल्या सैनिकांची सतत ये जा चालू असते. रसद पुरवढ्याची कामे चालू असतात. त्यामुळे आपले सैनिक सतत तिथल्या हवेशी जमवून घेतलेले असे असतात. हे अनेक वर्षे चालू आहे. डोंगराळ प्रदेशातील आपले हे जगातील उत्कृष्ट सैन्य असून पाकिस्तानमुळे ते नेहमी सरावात असते. ५. १९६२ च्या युध्दात, युध्द सुरू झाल्यावर आपण गरम कपडे व हत्यारे परदेशातून आयात करायला सुरवात केली. जेव्हा ही युध्दसामुग्री आपल्याला मिळाली, तेव्हा चीनने एकतर्फी युध्दबंदीची घोषणा केल्याने आपण त्या युध्दसामुग्रीचा उपयोगही करू शकलो नव्हतो. यावेळी आपण ही तयारी अगोदर करतोय व नंतर चीनने दिलेले आव्हान स्विकारतोय. आपण उगीचच हातात तलवार आलीय म्हणून कोणावर धावून जात नाही आहोत. तर मिळालेले आव्हान परतावून लावतोय. सैन्याच्या ताकदीवर जैसे थे परिस्थिती आणायला चीनला भाग पाडतोय. ६. १९६२ ला चीन आपल्यावर हल्ला करणार नाही या समजूतीतच आपण होतो. आत्ताची सेना व सरकार सावध आहे असं वाटतंय. चीन आपला मुख्य शत्रू आहे, पाकीस्तान नव्हे हे वाक्य पर्रिकरांनी काही वर्षापूर्वी उच्चारले होते, त्यामुळे मला असं वाटतंय. ७. अमेरिका, जपान, फान्स व अमेरिका यांना त्यांच्या लष्करी उपग्रहावरून मिळणरी माहिती आता भारताला प्रत्यक्ष युध्दक्षेत्रावर मिळायला लागलीय की काय अशी शंका यायला लागलीय. त्यासाठीचे समन्वय संयुक्त युध्दसरावात करून घेतले असणे शक्य आहे. त्यासाठी अमेरिकेने नाटो राष्टांसारखा दर्जा भारताला दिला की काय असं वाटतंय. आजपर्यंत चीन गुपचूप हालचाली करून भारताला चकीत करायचा. आता बरोबर उलटं होतंय. चीनच्या हालचाली भारताला कळताहेत. त्याप्रमाणे भारत योजना आखतोय. तर भारताच्या हालचाली चीनला कळत नाहीयेत. भारताची खेळी झाल्यावर तो चकीत होतोय. त्याला बावचळायला होतंय. बंदूकांच्या फैरी हवेत झाडायला लागलाय. ८. यामुळे भारत तंत्रज्ञानाच्या बाबतीतही पुढावा मिळवायला लागलाय अशी माझी समजूत व्हायला लागलीय. तसं असेल तर मिझाईल, ड्रोन, तोफा यांचा पहिला मारा झाल्यावर त्याचा फिडबॅक तातडीने मिळून भारताचा मारा अधिक अचूक व भेदक होऊ शकतो. असे झाले तर चीन कितीही ताकदवान असला तरी आपण त्याचेवर हवाई प्रभूत्व मिळवू शकतो. ८. भारताच्या बदलेलेल्या या स्थितीचे परिणामही दिसताहेत. नेपाळचा भारत विरोध बदलतोय. श्रीलंकेचे नवीन सरकार चीन धार्जीणी भूमिका घेत नाहीये. उलट हबनटोटच्या बाबतीत आमची चूक झाली असं वक्तव्य करतोय. रशिया हळूहळू भारताची बाजू घ्यायला लागलाय. जर्मनीने तर उघड उघड चीनधार्जीणी भूमिका घेतली होती. पण तोही फेरविचार करायला लागलाय. अग्नेय आशियातले छोटे देशही चीन विरूध्द बोलायला लागले आहेत. इराणनेही चाबहार बंदराबदल भूमिका बदलायचे ठरवतोय. ९. जर असं असेल, तर पाकिस्तानवर आपण नक्कीच हवाई प्रभूत्व मिळवू शकू असं भारतीय सैन्याला वाटणे साहजिकच आहे. बांगलादेशच्या युध्दात हवाई प्रभूत्व मिळल्यावर आपल्या विमानदळाचा आपल्याला खूपच फायदा झाला होता. तसंच यावेळीही होऊ शकतो. तसं झालं तर दोन आघाड्यांवर लढणे सोपे होऊन जाते. राफेल सारखी विमाने चीनच्या सरहद्दीवर ठेवणे व तेजस पाकिस्तानच्या बाजूला ठेवणे. तसेच १९७१ च्या युध्दात गाजलेली मिराज नव्याने घेणे व ते पाकिस्तानच्या सिमेवर तैनात करणे, यासर्व गोष्टी आपण हवाई युध्दात वर्चस्व मिळवणारच याबाबतची आपली सैन्याची खात्री दर्शवते. अर्थात वर उल्लेख केलेल्या चार प्रबळ देशांचे तंत्रज्ञान आपल्यामागे उभे राहिल्याने हे शक्य झाले असावे. यात अजून इस्त्रायलची मदत विचारात घेतलेली नाही. काही करून पाकिस्तानी अणुबाँवर ताबा मिळवायला तो देश अगदी टपून बसलेला असणार. १०. हवाई प्रभूत्व मिळवलं तरी शेवटची लढाई सैन्यालाच करायला लागते. त्याबाबतीत भारतीय सैन्याने आपले श्रेष्ठत्व सिध्द केलच आहे. अस असेल तर भारताच्या बाजूने जास्तीत जास्त देश गोळा होणे यात आश्चर्य वाटण्यासारखे काहीच नाही. तरीही रस्त्याची कामे पूर्ण होईपर्यंत म्हणजे २०२२ पर्यंत लढाई टाळण्याचाच कल असण्याची शक्यता मला वाटते. तोपर्यंत आपली अर्थव्यवस्था सावरायलाही वेळ मिळू शकतो. पण तोपर्यंत चीनला जैसे थे स्थिती ठेवायला भाग पाडायचे, वर्चस्व मिळवू द्यायचे नाही, तसेच आमच्यावर युध्द लादल्यास त्याची जबरदस्त किंमत चीनला मोजायला लागेल अशी जाणीव चीनला करून द्यायची इतपत भारताची सध्याची भूमिका असावी असं मला वाटते.