पोपटवाला

पोपटवाला सकाळची वेळ. नऊ वाजलेले. आकाश धुरकट रंगाचं. बरसो - ह्या ऑर्डरची वाट पहात थांबलेले ढग . पण नुसतेच . शनिवार वाड्याचा पूल गजबजलेला होता . मागे आकाशाचा हे विस्तीर्ण पट . कालच्या अती पावसाचा पूर गायब झालेला . पुलावर भविष्य सांगणारा शंकरण्णा बसलेला होता .पोपट घेऊन . गेले दोन दिवस पडण्याऱ्या पावसामुळे तो वैतागला होता. त्याला पुलावर बसता आलं नव्हतं. बरं - पुलासारखा धंदा दुसऱ्या ठिकाणी आणि कुठे नव्हता. आज पाऊस नव्हता आणि त्याच्या खिशात पैसाही ! त्याला भूक लागली होती. पोटात कावळे कोकलत होते. त्यामुळे तो गिऱ्हाईकांची चातकासारखी वाट पहात होता. पहिलं गिऱ्हाईक झाल्याझाल्या तो एक गरमागरम वडापाव खाणार होता,एक स्पेशल चहा पिणार होता.एकदम कडक ! म्हणजे पुढच्या गिऱ्हाईकाला पटवायला त्याला जोम आला असता . समोरून एक तरुण येत होता . आनंदात , उत्साहात . हूडी घातलेला . त्याने त्याला थांबवलं. तोही थांबला . शंकरअण्णाने पिंजऱ्याचं दार उघडलं. त्याचा तो लहानसाच पोपट बाहेर आला. त्याने समोर पसरलेल्या चिठ्ठ्यांकडे पाहिलं व डौलात एक चिठ्ठी काढली आणि तो परत त्याच्या पिंजऱ्यात गेला . काय असेल त्या चिठ्ठीत ? … आज तुम्हाला जीवनसाथी भेटेल ! तो तरुण खूष झाला त्याने विचारलं , ' किती झाले ?' ‘पन्नास ‘. ‘पन्नास ? पाच मिनिटं थांब शंभर देतो ... ‘ असं म्हणून तो तरुण भरभर कॉर्पोरेशन बसस्टँडच्या दिशेने निघूनही गेला . शंकरअण्णा विचारात पडला .त्याला कळायच्या आत तो गेलाही होता . तो परत येण्याची काही गॅरंटी नव्हतीच . तो तरुण पुलावरून खाली स्टॅंडकडे जाणाऱ्या लोखंडी जिन्याच्या पायऱ्या पटापट उतरू लागला. तो स्टॅन्ड मोठा होता . अनेक ठिकाणी जाणाऱ्या बसेसचे अनेक स्टॉप तिथे होते .तिथे त्याची आवडती पोरगी थांबलेली असायची . ह्या वेळेला रोज , तिच्या स्टॉपवर . आज तिच्याशी काय ते एकदाचं त्याला बोलून टाकायचंच होतं . त्यात ती चिठ्ठी ! तो पायऱ्या उतरतच होता . इतक्यात - ती एका बाइकवाल्याच्या मागे बसून जाताना त्याला दिसली. तिने एक नजर याच्याकडे टाकली . तिला तो तरुण माहिती होता . आणि तिच्या त्या नजरेत सगळं चित्र सामावलेलं होतं… त्याचा त्याच्या डोळ्यांवर विश्वासच बसेना . तो तिरमिरीत पायऱ्या चढून पुन्हा पुलावर आला. शंकरअण्णाकडे बघत तो जाऊ लागला . शंकरअण्णाने त्याला हात केला; पण तो पोरगा रागाने डोळे मोठे करत, त्याच्या अंगावरून सरळ निघून गेला. त्याच्या डोळ्यांत पाणी होतं . त्या पोराचं काहीतरी बिनसलंय, हे अण्णाच्या लक्षात आलं; पण त्याने मग काही त्याला थांबवलं नाही . पोरगा लांब गेला . अण्णा त्याच्या पेरू खाणाऱ्या पोपटाला म्हणाला , ' त्या देवाकडे कुठला पोपट आहे कोणास ठाऊक ? त्याने चुकीचीच चिट्ठी काढलीये साली ! माझ्या नशिबाची !' तो डोक्याला हात लावून नजर खाली घालून बसला . त्याच्या पोटात ओरडणाऱ्या कावळ्यांचाही आता पोपट झाला होता. xxx