एका मधमाशीचं प्रेत

माझ्या आजोबांच्या शेतात एक मोठ्ठं फणसाचं झाडं होतं.बरेच पक्षी निरनिराळ्या फांद्यांवर घरटी बांधून रहायचे.एका उंच फांदीवर एक मोठं मधमाशांचे पोळं होतं.पण आणखी काही फांद्यांवर लहान लहान पोळी होती. ज्याजावेळेला मध काढून घेण्यासाठी लोक यायचे तेव्हा मी शेतातून कुठेतरी लांब जात असे. मला असं वाटतं की मधमाश्या मारल्या जाऊ नयेत. जेव्हा या उडणाऱ्या मधमाशीसारख्या कीटकांपैकी एखाद्याच्या बाह्यांगावर चिरडण्याचा दाब पाडला जातो हे मी पाहतो तेव्हा मला माझ्या पोटात गोळा आल्याचं जाणवतं. एक दिवस जेव्हा माझी नजर माझ्या खोलीच्या एका खिडकीच्या चौकटीकडे गेली, जिथे मला एक काळी आणि पिवळी पट्टी असलेली मधमाशी दिसली. या प्राण्याच्या निधनाने जगावर त्याचा काय परिणाम होत असेल याचा मनात विचार येऊन मला दुःख झालं. त्या मधमाशीला पाहताना माझी सुरुवातीची भावना भीतीची होती, कारण मला माहित नव्हतं की ती जखमी झालेली आहे. मी विचार करू लागलो की या लहान जीवाने माझ्या भावनांमध्ये गोंधळ निर्माण करणं किती हास्यास्पद आहे. मी सावधपणे मधमाशीच्या प्रत्येक हालचालीचा पाठपुरावा करु लागलो. मधमाशी माझ्या खोलीत कशामुळे आली हे मला माहित नव्हतं, परंतु मला शंका आली की तिला बाहेर पडण्याचा मार्ग माहित नसावा.नंतर माझ्या लक्षात आलं की ती मधमाशी जखमी झाली होती.या परिस्थितीत तिचा शेवटी जीव जाऊ शकतो. नंतर माझ्या मनात विचार आला की, एखाद्या परिस्थितीत काही कारणास्तव एखादा माणूस असाच अडकला असता तर त्याने स्वतःला वाचवण्यासाठी काय केलं असतं?. त्याच्या स्वतःच्या अक्षमतेमुळे तो नक्कीच ह्या मधमाशीसारखा धडपडून मेला असता. मी मधमाशीचे निरीक्षण करत राहिलो, मला दिसलं की ती उपडी होण्यासाठी धडपडत होती कारण ती पाठीवर पडली होती. काही क्षण ऊर्जा परत मिळवण्यासाठी शांत पडून रहायची.आणि पून्हा सरळ व्हायला धडपड करायची. माणसाचं पण असंच असतं. जीवनात, लोक वाईट परिस्थितीत येतात जेथे ते संघर्ष करतात आणि पुरेशी शक्ती परत मिळविण्यासाठी आणि त्याच मार्गावर संघर्ष करण्यासाठी तेथेच राहू शकतात. मला अचानक धावत जाऊन मधमाशी पलटवण्याची इच्छा झाली, परंतु, ती परत तिच्या पायावर सरळ झाली. आणि दुखापत झालेला एक पंख फडफडण्याचा प्रयत्न करत होती. एक आश्चर्यकारक होतं की ती मधमाशी माझ्या अंगावर चढून मला डंख करू शकत नव्हती हे समजल्यानंतर माझी भीती सहानुभूतीमध्ये बदलली. तोपर्यंत, एका निष्पाप मधमाशीच्या भीतीने मी किती तर्कहीन होतो याची मला जाणीव नव्हती. मला मधमाशीला मदत करण्याची संधी मिळण्यापूर्वी, जेव्हा ती पुन्हा उलटली तेव्हा ती चिरंतन शांततेत गुरफटली होती. आणि तिथेच ती अंतर्धान पावली. माझ्या मनात जीवन आणि मृत्यूचा विचार आला लहान मधमाशी असो किंवा माणूस असो, सर्व जीव जगण्यासाठी संघर्ष करतात आणि आपल्यापैकी बरेच जण आपले सामान्य गुणधर्म विसरतात. म्हणूनच हे लक्षात ठेवणं महत्त्वाचं वाटतं की, जगातील सर्व किरकोळ दंश आणि अडथळ्यांचा परिणाम एखाद्या व्यक्तीवर असा होऊ शकतो, त्यांने त्याच्या जीवनातील महत्त्वाच्या गोष्टींपासून विचलित होण्यास घाबरू नये. हे सर्व विचार माझ्या डोक्यात फिरत असताना, खिडकीवर क्षीणपणे पडलेल्या मधमाशीच्या प्रेताकडे मी एक शेवटची नजर टाकली. माझ्या खोलीत परतताना, मला आश्चर्य वाटलं की किती लोक एकाच वेळी, हताश आणि स्थिर, होऊन झाल्यावर, त्यांच्या नियंत्रणाबाहेर असलेल्या कारणांमुळे असेच अंतर्धान पावत असतात.