सुटलेला डाव !

आज भांबावला दिस
काही येई ना मनात
अंधार व्यापलं आकाश
उजेड उरे पणतीत

ठरलेल्या अवसरी
रान गेलंच उठून
पक्षी शोधी रानमेवा
पंख जाती हो थकून .

खेळ चुकलेला सारा
मना दुःख्ख देई मोठे
तिथे लावो कोणी लेप
सारे मोठ्ठे खोटे खोटे

कोठे गेली हीरवळ
मन शिडकावे तीला
मोडलेल्या फांदीवर
एक बांधलेला झुला .

सारे खोट्यात खोट्यात
काय शोधू खरे खरे
नशिबाचे तोडून तारे
दगडाला म्हणती हिरे

अंती खरे एक आहे
झाले ते ते स्विकारावे
आयुष्याच्या सरणीला
मोजून ते ते मांडावे .

सारा हिशेबच आहे
आयुष्याचा हाच धंदा
कधी बंदा लागे हाती
कधी पोकळीचा चंदा

काय करू अंत याचा ?
काव्य म्हणू की भावना ?
धरले व्यवहारात तुम्ही
काव्य, नाही तर ? भाव ना !

सारे तूटून तूटून
शब्दानीच मी जोडतो
पुढे जमो पुन्हा डाव
सुटलेला हा सोडतो .
सूटलेला हा सोडतो .
----------------------------
अतृप्त - ५/०१/२४