के जी एफ (कपाळी घालूनी फडके)

काल दुर्दैवाने मला केजीएफ नावाचा एक अत्यंत बंडल सिनेमा पहावा लागला. पहातानाच इतका सुन्न आणि बधीर झालो होतो की सिनेमा कधी संपला, मी कधी घरी गेलो, कधी जेवलो आणि कधी झोपलो ते समजलेच नाही. सकाळी उठलो तर बायको म्हणाली “रात्री झोपेत गरुडा... गरुडा... असे बरळत होतास” पण आता साधारण बारा तासांनी मी पूर्णपणे शुद्धीत आलो आहे आणि तुमच्या सगळ्यांच्या आत्यंतिक काळजीने इश्वराला स्मरुन सत्यनिष्ठेची शपथ घेउन मी हा संदेश लिहित आहे. सिनेमाची स्टोरी वाचण्याकरता जर तुम्ही हा धागा उघडला असेल तर पुढे वाचू नका. ही केवळ एका पामर प्रेक्षकाची कैफियत आहे. या सिनेमातत साधारण सेकंदाला एक या सरासरीने माणसे मरतात. हिरोला संपूर्ण सिनेमात जेवढे डायलॉग आहेत तेवढे सगळे एकदम म्हटले तर दिड ते दोन मिनिटे फार होतील. त्याच्या डायलॉग मधिल अक्षरांच्या संख्येपेक्षा दहा पटीने जास्त माणसे त्याने या सिनेमात मारली असावी. सगळ्या सिनेमात हिरो जे काही करतो ते स्लो मोशन मधेच. म्हणजे गाडीतून उतरतो स्लो मोशन मध्ये, हातोडीने समोरच्या बंदुकधारी व्यक्तीला मारतो स्लो मोशन मध्ये, हिरॉइनला भेटतो स्लो मोशन मध्ये इतकेच काय सिनेमाभर तो बोलतो ते देखिल स्लो मोशन मधेच बोलतो. या सिनेमात हिरॉइन सोडून सगळेच दाढीवाले आणि एका पेक्षा एक कुरुप लोक. एकच चांगले दाखवले आहे की हिरॉइन सुध्दा गुंडच असते, इतर सिनेमांसारखी सतीसावित्री बनुन हिरोला सुधारायचा वगेरे प्रयत्न ती अजिबात करत नाही. या अख्ख्या सिनेमात रंगित कपडे फक्त त्या हिरॉइनने घातले आहेत. बाकीचे लोक बहुतांशवेळा काळ्या किंवा अतिशय मळकट घाणेरड्या कपड्यातच वावरत असतात. मनुष्य जेवढा जास्त कुरुप असेल आणि जितका हिडीस अभिनय करत असेल तेवढा मोठा तो व्हिलन असे साधारण लक्षात ठेवले तर हिरो कोण आणि व्हिलन कोण हे ओळखायला सोपे पडते. सिनेमाभर साधारण लाखभर बंदुकीच्या गोळ्या दोन्ही बाजुंनी उडवल्या असतील, पण यातली एकही गोळी आपल्या हिरोला लागत नाही पण त्याने मारलेल्या एकाच गोळीत समोरचा मनुष्य निपचितच पडतो. याशिवाय तलवारी, हतोडी कुदळ फावडे इत्यादी शस्त्रे चालवण्याचे प्रशिक्षण आपल्या हिरोने गर्भावस्थेतच घेतलेले असावे असे सिनेमा पहाताना वाटते. एक मात्र मानले पाहिजे, इतके सिनेमे पाहिले पण मनोज कुमार सारख्या दिग्गज अभिनेत्यालाची जी गोष्ट जमली नव्हती ती या सिमाताल्या हिरोने करून दाखवली आहे. कुत्र्याला "हाड" म्हणताना माणसाच्या चेहर्‍यावर जे भाव असतात साधारण तसेच भाव चेहर्‍यावर घेउन हा आपला हिरो संपूर्ण सिनेमाभर वावरला आहे. म्हणजे सीन कोणताही असो याचे भाव "हाड" असेच. ते सुध्दा सिनेमाभर. काय सातत्य.. काय सातत्य? कमाल... कमाल.... कॅमेरामनला तर बहुतेक सर्व प्रेक्षकांनी त्याच्या मागच्या जन्मी दगडाने ठेचुन मारला असावा. या जन्मी त्याचाच बदला घेण्या करता त्याने या सिनेमात कॅमेरा हातात धरला आहे. प्रत्येक फ्रेम मधे प्रेक्षकांच्या डोळ्याला जास्तिजास्त त्रास होईल याची त्याने पुरेपुर दक्षता घेतली आहे. साधारण हिच व्यथा पार्श्वसंगितकाराची असावी. त्याने तर बहुदा मागच्या सात जन्मांचा सुड एकदमच उगवला आहे. स्टोरी बद्दल तर काही बोलायलाच नको. खरेतर मला तर ती नीटशी समजलीच नाही. साधारण पाच मिनिटाला एक फ्लॅशबॅक या गतीने ही स्टोरी आपल्या टाळक्यावर येउन आदळते. त्यात सगळे लोक आपले डायलॉग अस्पष्ट आणि तोंडातल्या तोंडात बोलतात. पैसे वाचवण्या करता ते बहुदा सर्वांना एकाच माणसाने डबिंग केले असावे. हिरो व्हिलन त्यांची माणसे सगळे सिनेमाभर एकाच आवाजात आणि एकाच टोन मध्ये बोलत असतात. आणि बर का? हा सगळा सुडाग्नी एका भागात शमलेला नाही म्हणून की काय प्रेक्षकांचा बदला घेण्याकरता याचा दुसरा भागही आलेला आहे. तो पाहून जिवंत राहिलेला कोणी महामानव मला अजूनही भेटलेला नाही. दुसरा भाग कसा असेल याच्या नुसत्या कल्पनेने सुध्दा माझ्या अंगावर साडेसात मिनिटे शहारे येत होते. हा दुसरा भाग पहायची दुर्बुद्धी कोणालाही न होवो हिच ईश्वर चरणी नम्र प्रार्थना. . पैजारबुवा,