ऐसे ऐकिले आकाशी

छंद काव्य ही सुंदर असते, गाता येते छान, नियमांच्या बंधनाने पण अर्थ टाकतो मान, विद्वानांनी दावणीस बांधले जेव्हा काव्यास, तेव्हाच मग सुरु जाहला गण-मात्रांचा हव्यास, शहाण्णव कुलीन यमकी कविता असते भेदरलेली, थोरामोठ्यांच्या धास्तीने अविरत पदर सावरणारी, मुक्त कविता लेवून बिकनी बीच वर बागडते बंध सारे झुगारुन ती प्रेम स्वत:वर करते, लोक काय म्हणतील भितीने जीवास का मारावे? जीवन जगता जगता त्यावर शतदा प्रेम करावे, सुंदर दिसण्या करता नाही असण्या करता लिहू, छंद बध्द का मुक्त छंद हा वाद ही घालत राहू, पैजारबुवा,

आरारारा!

होल वावर इज आवर