ट्रंम्फतात्या , तू तो गयो 

बायडेन ह्यांना सल्ला/ईशारे देण्याचा पहिला हक्क खरे तर 'सामना'चे संपादक संजय राउत ह्यांचा पण येथे चर्चा करायला हरकत नाही.

भारी होता..! -दिलीप बिरुटे

हांगा आश्शी , शेवटची ओळ आवल्डी , आखिल भारतीय मिपा संघटने कडुन ज्यो आन्ना चा झाईर सत्कार , ए पोरान्नो ,लावा रे डीजे   

पण त्याला हरवून कोण अध्यक्ष झाला तर तो पाकिस्तान धार्जिणा?

दादा, या ठिकाणी तुमची गडबड झाली आहे. धागाकर्त्याने इतिहास विचारात घेऊन हे लिहीलं असावं. मात्र तुम्ही ते आपल्याकडील परीप्रेक्ष्यातून पाहील्याने असे विधान केले असावे असे वाटते. तुम्ही अवतरणात दिलेल्या वाक्यात इतिहास आहे; जो तुम्हाला बहुतेक माहिती नाही.

बेगानी शादी मे .....

चीन आणि पाकिस्तान सोबतचं वैर आपलं आहे आणि त्यावर लढा सुद्धा आपलाच आहे. डोलांड ट्रंपच्या किंवा बायडेन च्या जिवावर उड्या मारता येणार नाहीत. दोन बोक्यांच्या भांडणात माकड जसं सगळं लोणी खातं ना तसंच आहे अमेरिका वाल्यांच. ते कधीच कुणाचे दोस्त नाहीत. अगदी कुठलाही देश कोणत्या देशाचा दोस्त नाही. फक्त फायदे बघुन धोरणं ठरतात. हे ज्याला कळले त्याला अमेरिका खरी कळली ! याबद्दल तुम्हाला धन्यवाद !

भारतातल्या लोकांना भारतापेक्षा अमिरेकेचीच लय काळजी राव....

'हाऊडी मोदी' हा कार्यक्रम अमेरिकेतील भारतीय लोकांनी आयोजित केला असला तरी तिथे जसे ट्रंप तात्याचं बखोटं धरुन आमचे सर्वांचे प्राणप्रिय मा.मोदीसेठ अमेरिकेत फ़िरले ते काही हौस म्हणून नाही, तर तेव्हा असं म्हटल्या गेलं होतं की केवळ व्यापार आणि तत्सम गोष्टीच नव्हे तर सुरक्षा आणि दहशतवादी यांच्या धोरणावर या निमित्ताने एक नवी रणनिती ठरवल्या जाणार होती वगैरे त्याबाबतीत संबंध सुधारतील वगैरे त्या अनुषंगाने अशा भेटीचं नियोजन होतं, असे म्हटल्या जात होतं. ’अब की बार ट्रंप सरकार’ साठी भारतीय मतदारांचा फ़ायद्याची एक शक्यताही तेव्हा व्यक्त केली जात होती. ’नमस्ते ट्रंप’ या बहुचर्चीत कार्यक्रमात आम्ही करोडो रुपये खर्च करुन ट्रंप तात्याचं स्वागत केलं. रस्ते सुशोभीकरण वगैरे आम्ही केलं. खर्च कोणी केला त्यावरही अनेक चर्चा झडल्या आहेत. ’मेरे दोस्त’ म्हणून सुरुवात झालेल्या भाषणांचा उद्देश अमेरिकेशी आपली मैत्री आणि वगैरे आणि त्यांना चिटकण्याचा एक तो प्रयत्न होता असे म्हणालो, तरी दोन्हीही देशांना आपल्या एकमेकांची काळजी आहे, असे दाखवल्या गेले होते. वरील दोन्ही गोष्टीवरुन आपल्या असे निदर्शनास एक गोष्ट लक्षात येते की, अजूनही आपण ’आत्मनिर्भर’ नसल्यामुळे आपल्याला कोणत्या तरी भरभक्कम पाठींबा देणा-या मित्राची गरज आहे, म्हणून अमेरिकेची काळजी बाकी काय नाय. बाकी ते कोणाचे दोस्त वगैरे नसतात हे शंभर टक्के मान्य. -दिलीप बिरुटे

मस्त हो विनायक राव. मागे बॉबी जिंदाल नामक एक तेथील सिनेट्/कॉन्ग्रेसमध्ये निवडून गेला होता. त्यावेळी "पंजाबदा पुत्तर आता होणार लुझियानाचा गवर्नर" अशी बातमी आपल्या वर्तमानपत्रानी दिली होती. नंतर हा पंजाबदा पुत्तर अमेरिकेतच जन्मला असून, त्याने लहान्पणीच ख्रिस्ती धर्माची दी़क्षा घेतली आहे हे कळले व अनेकांचा भ्रमनिरास झाला. त्यात "मला माझ्या भारतिय वंशाची आठवण करून द्यायची गरज नाही" असे म्हणून अधिकच भ्रमनिरास केला.

काहीच्या काही तर्क लावले आहेत.

डाव्या विचाराचा फ्रेंच अध्यक्ष मॅक्रोन विजयी झाला तेव्हाही पुरोगामी खुश झाले होते .

त्यांना तिकडे एखाद्या दुसरा मार्क्स ची दीक्षा देत असतील ज्यात राष्ट्रप्रथम असं लिहिलं असेल :)