एक उनाड भटकंती (सुरुवात)

आई झाल्यानंतर स्त्रीच्या आयुष्यात अनेक बदल होतात. सर्वात महत्वाचा बदल म्हणजे आलेल्या बाळानुसार आपण आपले सर्व आयुष्य जुळवून घेतो. झोपणे,उठणे, खाणे , पिणे या सर्वांबरोबरच अजुन एक बंधन येते ते फिरण्यावर. कुठेही जायचे म्हणले की, बाळाचा जामानिमा सोबत घेऊन जायचा कंटाळा येतो. शिवाय त्याला अंगावर घेऊन फिरायला लागते त्यामुळे हात दुखतात ते वेगळेच.

आमच्या दोघांच्याही आयुष्याने हा बदल मनापासून स्वीकारला. जस-जसा आमचा मुलगा मोठा होत गेला तसं मी फिरायला जायचं टाळायचेच. कारण बाहेर गेलं तरी माझा मुलगा मी सोडून कुणाकडेच जायचा नाही. त्याचं शी,शू, खाणं-पिणं याचं पाहताना मला भटकंतीचा आनंद घेताच यायचा नाही. त्यामुळे माझा त्याला घेऊन कुठेही जायचा उत्साहच संपला. यातच 3-3.5 वर्षे कशी निघून गेली कळलं नाही.

अशातच एक दिवशी रात्री नवरा म्हणाला “उद्या बाहेर जाऊयात का फिरायला?” मी हा बरा आहे नं? अशा आविर्भावात त्याच्याकडे पाहत विचारलं ‘उद्या वर्कींग डे आहे आणि मध्येच का असं वाटलं तुला?’ जरा भावूक होतच तो म्हणाला ‘ उद्या वर्कींग आहे म्हणूनच म्हणतोय. ससुल्याला डे केअरला पाठवल्यावर आपल्याला दिवसभर निवांत फिरता येईल. सुटीच्या दिवशी तो घरी असतो नं.” मी उडालेच. ससुल्याला सोडून असं कुठे फिरायला जायचं याचा मी विचारच करु शकत नव्हते. गेल्या तीन वर्षात त्याला असं सोडून मी कधी कुठे गेले नव्हते. एकतर त्याला डे केअरमध्ये ठेवावं लागतं याचंच मोठं शल्य होतं मनात. त्यामुळे ऑफीसनंतर जास्तीत जास्त वेळ त्याला द्यायचो आम्ही. मी नवऱ्याला आपण सुटीच्या दिवशी सगळेच जाऊयात असं सांगितलं. त्यावर त्यानं मला विचारलं “आपण दोघंच शेवटचं एकत्र कधी फिरायला गेलो होतो आठवतंय का?”

मी आठवायचा प्रयत्न करु लागले. लग्नापूर्वी सतत सोबत असणारे आम्ही दोघे, लग्नानंतर नोकरीच्या निमित्ताने वेगवेगळ्या शहरात राहू लागलो. शेवटी 3 वर्षांनंतर मुंबईत एकत्र राहणे शक्य झाले पण दोघांच्याही कामाच्या व्यापामुळे कुठे जाणेच जमले नाही. आणि त्यानंतर 4 वर्षांनी घरात नव्या पाहुण्याची चाहूल लागली. थोडी गुंतागंत असल्याने डॉक्टरांनी प्रवास करण्यास सक्त मनाई केली होती. रोजचा लोकलचा प्रवासच पुरेसा आहे असे त्यांचे मत होते. त्यामुळे त्यानंतरही फिरणे असे नाहीच. बापरे! गेल्या कित्येक वर्षात आम्ही सोबत कुठे एका दिवसासाठीही बाहेर गेलो नव्हतो! खरंच! आधी करीयर व नंतर बाळाच्या नादात आम्ही आमचं विश्वच हरवून बसलो होतो. अर्थात हे साहजिकच असलं तरी काहीतरी गमावलंय याची जाणीव त्याक्षणी मलाही हळवं करुन गेली.

“मला माहित आहे आता परिस्थिती बदललीय. ससुला आपलं विश्व आहे आता. तरीही आपण आपल्या दोघांचें असे काही क्षण पुन्हा जगूयात का आधीसारखे? ससुल्याचा विचार करता करता आपण आपलं अस्तीत्वच विसलोय. थोडं आपल्यासाठी , फक्त आपल्या दोघांसाठी जगूयात का? केवळ एक दिवस?” तो आतुरतेनं माझ्या होकाराची वाट पाहत होता आणि मी होकार दिला. अतीव आनंदाने आम्ही झोपी गेलो. उद्याचा दिवस उगवणार होता.........आमच्या उनाड भटकंतीसाठी................!