सर्पणाला एकदा पालवी फुटली

कलपना आवडली, असेच बकर्‍याचे, मनोगतही लिहिता येईल, पैजारबुवा,

ऊत्तम

धन्यवाद सर्वाना ,, मस्तच प्रतिसाद आले आहेत .. मंदार शेट , थोडासा बदल करतो आहे .

हि घ्या मंदार शेट ,, आपल्या सर्वांच्या सेवेत सादर करीत आहे .. बाकी अजूनही इतरांच्या प्रतीक्षेत आहे .. पै बु काका , या पावसाळी वातावरणात एक धमाकेदार तुम्ही सुचवलेल्या कल्पनेवर जोरदार काहीतरी आलंच पाहिजे .. एक रेकवेस्ट म्हणून समजा हवं तर अंड्यातून एक कोंबडी बाहेर पडली तीलाही जगण्यात मजा वाटू लागली कोंबडीच ती चुलीत तंदुरी व्हायचीच इतरांसारखेच चिकन होऊन पोटात जायचीच खाटिकाच्या पिंजर्यात अशीच पडून होती स्वगत कोंबडीचे == फुंकलास का जीव तू या शुष्क देहात ? कधी तंदूर होईन , हि ठेवुनी भीती मनात पुन्हा जन्म घेऊनि काय रे तो अर्थ वाढावे कोंबडीने ते कोणा प्रित्यर्थ ? उभा जीव अमुचा तुझ्या लेकरांशी ती खेळती नित्य आमुच्या जीवाशी कुणी तोडे मान, कुणा आवडे तंगडी अवघे आमचे जीवन इथे घाले लंगडी कुणी घेई जीव ,कमवून अंडी देऊनही अंडी बनवती आमचीच हंडी आम्ही वाढतो फक्त होण्यास चिकन ते घास घेती थोडी मदिरा टाकून गतजन्मी असणार नक्की जन्म मानवाचा ते पाप फेडण्या पुनर्जन्म कोंबडीचा

मूळ कविता आणि विडंबन दोन्ही मस्तं !

छान!!!

वाचण्यास उत्सुक आहे. एकदा कवीतेस धुमारे फुटले,तिलाही अर्थाची गोडी लागली. आपणही बालक होवून बागडाव, आपल्याला वाचकाने कडेवर घ्यावं,लाड करावे, आचरटपणा केला तर रागवावे आणि खोडकरपणा हसून हसून स्विकारावा. कवितेचे मनोगत मी कितीही लयात आणि तालात असली तरी विडंबन होण्याचं प्राक्तन चुकणार नाही! केशवकुमार तावडीतून केशवसुत सुटले नाहीत,मी तर अगदीच परावलंबी. तुझ्या शब्दांच्या कपड्यात बांधून कधी अंग उघडे,तर कधी अंग तोकडे. जुळवलेल्या जिलबीला चकलीचा खमंगपणा आणायचा तुझा अट्टहास असेलही. पण हे कविश्रेष्ठ कविता आणि पीठाची गिरणी यात फरक आहे रे. गिरणीत कामाला असलेल्या इसमाच्या सर्वांगावर पिठ पेरणी असते त्याच्याकडून आपलेच दळण आणायला लोक येतात. तुझ्या काव्याच तसं नाही वाचकाला आवडली तर तो घेउन जातोच जातो पण सुगंध चार ठिकाणी नक्की शेअर करतो. आणि तरी तुझी कवीता तुझ्यापाशी शाबूत असते कारण तीच पीठ झालेलं नसल्यानेच ती तुझ्याच अंतरंगात विरघळून गेलेली असते ती तू सुद्धा कधी काढू शकत नाहीस,झटकण्यासाठी!! कविता तुझीच आहे फक्त तिला नैसर्गिकरीत्या फुलू दे,बाकी अर्थ,गेयता सारं फिजूल आहे आणि समीक्षक तो तर फितूर आहे का फिदा तेच कुणालाही कळले नाही... वाचकांची पत्रेवाला नाखु

नाखुकाका (महाराजा) , आपले सांगणे/बरसने , मी माझा गौरव समजतो . आपण माझ्या काही मोजक्या मिपाकरांच्या समूहात सामील आहात ज्यांना माझ्या मनाने पूर्णतः झेड सुरक्षा प्रदान केलेली आहे . एक चांगला कवी बनण्याची माझ्याकडे निश्चितच ती प्रतिभा नाही आहे... पण मी बघतो , या दोन डोळ्यांनी खोलवर बघतो .. आणि मग सुरु होतो एक कल्पनेचा प्रवास , त्यामध्ये कविता कुठेही येत नाही .. येते ती फक्त र द फ ची भाषा .. नैसर्गिक खुलण्याबाबत बोलायचे झाले तर ते बर्याचदा फारच किळसवाणे होते , त्यामुळे ते मी आंजावर टाकायचे टाळतो .. वरील कल्पना मला मी दोन दिवसापूर्वी अंत्यविधीसाठी गेलो होतो तेव्हा सुचली .. सर्वजण शोकाकुल होते , बाजूलाच जाळण्यासाठी लाकडे उभी करून ठेवली होती , त्यातल्या काहींना पावसाच्या पाण्यामुळे पालवी फुटली होती .. दुर्दैवाने काही काळानंतर त्यांचेही राख होऊन जाणे अटळ होते .. हे सर्व पाहून आणि विचार करून हा कल्पनेचा खटाटोप झाला ... पण नाखुकाका असेच प्रतिसाद देत राहा , एक चांगली दिशा मिळते .. कदाचित त्यामधून शिकून पुढे काही भले तरी निश्चितच होईल ..

धन्यवाद नाखुकाका ,, आपले शुभाशीर्वाद असेच पाठीशी राहून देत . कधी चुकलो मुकलो तर शाब्दिक फटके दिले तरी चालतील पण प्रतिसाद देत राहा ....

धन्यवाद जॉनविक्क साहेब , धन्यवाद

मुळ कविता आणि प्रतिसाद दोन्ही खुप छान. आवडले

खिलजी ची आवडलेली पहिला वहिली कविता ....

जब्राट अभिप्राय ... आवडलं यातच सर्वकाही आलं .. धन्यवाद ..त्रिवार त्रिवार धन्यवाद .. आता अजून एक टाकली आहे ती एक डाव वाचा आणि कळवा बरे आपले म्हणणे ..

मूळ कविता आणि विडंबन दोन्ही आवडले.

सर्पणाला एकदा पालवी फुटली म्हणूनच, "सुक्याबरोबर ओले जळते" ही म्हण तयार झाली

आज चक्क कुमारसाहेबांची चक्कर झालीय इथे .. अहोभाग्य आमुचे म्हणावे .. धन्यवाद सर्व वाचक मान्यवरांना.. असेच आपले प्रेम मिळू देत ..