ऑफिस मध्ये नेहमी पडणारे प्रश्न.

> तुमची जळजळ होतेय कारण तुम्ही वा विषय म्हणजे स्त्री च्या कपडे परिधान करण्याच्या स्वातंत्र्यावर हल्ला आहे या नजरेतून पाहत आहात. पण ही चर्चा फक्त कार्यालय आचारसंहिते बद्दल ची आहे.! > गंडलय उत्तर आणि अझमप्शन. माझे सगळे प्रतिसाद वाचले तर मी फक्त हापिसातील कपड्यांबद्दलच बोलतेय, आणि अल्टरनेट सोल्यूशन सुचवतेय हे लक्षात येईल.

अतिशय संतुलित आणि वास्तवदर्शी प्रतिसाद. आवडला. आपण मुलींनी (कार्यालयात का असेना) तोकडे कपडे घालण्याविषयी खरा प्रतिसाद दिलात त्याबद्दल अभिनंदन! इथे काहींना हे मान्यच नाहीये की अशा तोकड्या कपड्यांमुळे प्रॉब्लेम्स होतात/होऊ शकतात. त्यांचा आपला एकच धोशा "मुलींनी वाट्टेल ते कपडे घातले तरी सगळ्यांनी त्यांचे कौतुकच केले पाहिजे आणि त्यांच्याकडे अजिबात न बघता संतपुरुषासारखे स्थिर राहिले पाहिजे". काहीतरी बिनडोक अपेक्षा! मी जिथे राहतो तिथल्या एका इमारतीजवळ सकाळी बहुतेक सगळ्या शाळांच्या बसचा स्टॉप असतो. ही इमारत जेव्हा बांधली जात होती तेव्हा तिथे एक वॉचमन होता. परप्रांतीय होता. या इमारतीजवळ बर्‍याच तरुण स्त्रिया त्यांच्या मुला/मुलींना सोडायला येतात. मी चालून परत येत असतांना त्या वॉचमनकडे बघत असे. कित्येक स्त्रिया घरच्या किंवा जिमच्या कपड्यांवर यायच्या. अजूनही येत असतील. माझे सकाळचे चालणे १० महिन्यांपासून बंद आहे. त्यावेळेस मी रोज निरीक्षण करायचो. वॉचमनच्या नजरेत वखवख स्पष्ट दिसायची. जिमचे किंवा जिममध्ये घालतात तसे तंग कपडे घालून स्त्रिया अर्धा तास तिथे उभ्या असायच्या. काहींच्या थोड्या मोठ्या मुलीदेखील तिथे असायच्या. तो वॉचमन अधाशासारखा हे सगळं पाहत असायचा. तो त्याच्या युपी किंवा बिहारच्या घरापासून हजार किलोमीटर लांब! एकटा. तरुण. जेमतेम २५ च्या आतबाहेर. गरीब. महिन्याचा जेमतेम सात-आठ हजार पगार. त्यातून एक-दोन हजार तो त्याच्या घरी पाठवत असणार. दिवसभर रस्त्यावरची सुखवस्तू, सुखद वर्दळ पाहतांना त्याला काय वाटत असेल याची कल्पना सहजच करता येते. भयंकर उपासमार झालेल्या माणसासमोर कुणी जर सुग्रास अन्नावर ताव मारत असेल तर त्याच्या तोंडाला पाणी सुटणारच. त्याचा तसा दोष नाहीच पण म्हणून अशा भावनांना वेसण घालणे जमले नाही तर काय होऊ शकते याची हजारो उदाहरणे भारतात आहेत. रोज अशी कित्येक उदाहरणे जन्म घेतच असतात. अशा कृत्यांना सरसकट विकृती म्हणणे योग्य असले/नसले तरी अशा विकृती/अविचार जगात असतातच; त्या कधीच जाणार नाहीत. अशी अपेक्षा ठेवणंच मुळी भाबडेपणाचं आहे. आमच्या कार्यालयात २९ जानेवारी २०१७ (रविवार) रोजी एका सेक्युरिटी गार्डने एका तरुण मुलीचा एका मीटींग रूममध्ये काँप्युटरच्या वायरने गळा आवळून खून केला होता. तो तिच्याकडे एकटक बघत असायचा. तिने त्याला तक्रारीची धमकी दिली होती. त्याच्याशी भांडली होती. मुळात तो गार्ड होता. गरीब. कमी शिकलेला. घरापासून हजारभर किलोमीटर लांब. कार्यालयात तरुण, आकर्षक, उत्तेजक कपड्यांमधल्या मुली बघून त्याचे डोळे न दिपते तर नवलच. पण तो एक किरकोळ गार्ड आहे म्हणून त्याच्याशी पातळी सोडून भांडणे हे त्याला रुचले नाही. त्या मुलीने त्या गार्डच्या नकळत त्याच्या वरिष्ठांना सांगीतले असते तर त्याची ताबडतोब दुसर्‍या इमारतीत किंवा दुसर्‍या लांबच्या कंपनीमध्ये उचलबांगडी झाली असती. किंवा त्याला रजा दिली असती. त्या मुलीचा जीव सहजच वाचला असता. समोरच्याच्या साध्याशा चुकीवर भडकून तमाशे करणे हे काही प्रत्येक समस्येवरचे उत्तर असू शकत नाही. दुर्दैवाने त्या मुलीला ही समज नव्हती. आजकाल वयाच्या ७-८ वर्षांपासून पुढच्या मुलींचे कपडेदेखील चिंतेचा विषय वाटतो. या वयात मुली झपाट्याने वाढत असतात. सुखवस्तू कुटुंबातल्या असल्याने या वयातल्या मुलींची वाढ शरीरावर दिसत असते. पार्किंगमध्ये, पार्कमध्ये, बाहेर कुठेही अशा मुली तंग कपडे घालून फिरतात तेव्हा आसपासच्या लोकांचे निरीक्षण करा. अक्षरशः सत्तरीतले म्हातारे ज्यांच्या दिव्यातले तेल संपत आलेले आहे ते देखील अगदी न्याहाळून निरखून बघत असतात. अर्थात सगळेच असे असतात असे अजिबात नाही. मी जिथून कंपनीची बस घेतो तिथे सकाळी एक आजोबा बसलेले असायचे. वय ७०-७५ च्या घरात. सकाळी बर्‍याच कंपन्यांच्या बसेस तिथे येतात. हे आजोबा तिथे वाट बघणार्‍या मुलींना न्याहाळत असायचे. समोरून जर कुणी मुलगी/स्त्री गेली तर अपादमस्तक ती नजरेच्या टप्प्याआड जाईपर्यंत तिला बघत बसायचे. काही गोष्टी आपल्या हातात नसतात पण काही सोप्या गोष्टी नक्कीच असतात. अगदी घाबरून, आपले स्वातंत्र्य सोडून जगायचे असे अजिबात नाही पण थोडे तरी तारतम्य ठेवून जगावेच लागते ना! आपली आणि आपल्या जवळच्या माणसांची काळजी आपण नाही घेणार तर कोण घेणार? कुचकामी सल्ले आपण प्रत्येक व्यक्तीला तर देऊ शकत नाही. ते प्रॅक्टिकल नाहीच. असे निरर्थक सल्ले देऊन दुनिया सुधरली असती तर तर आज चित्र वेगळे दिसले असते. प्रत्येक क्षणी जगाचं भान असणं आवश्यक!

म्हणून ते माजोरडे कुत्रे बिचारे किती गरीब आहे, बिचाऱ्याला वीस सेकंद सिग्नलला थांबायलासुद्धा वेळ नव्हता, बिचाऱ्याला पेट्रोल परवडत नसल्यामुळं 200 मीटर पुढे जाऊन यूटर्न घेण्याऐवजी 150 मीटर उलट्या दिशेने यावं लागलं, बिचाऱ्यांना गाडी आणि पेट्रोल परवडत नसल्यामुळे एका मोटारसायकलवर तीन जण जातात. आणि त्यांच्यामुळे तुमच्या सजवलेल्या गाडीला अपघात झाला तर तुम्ही चूक आहात. हे गरीब बिचारे असतील तिथे तुम्ही जायला नको होतं किंवा तुमची गाडी महिंद्रा जीप सारखी दणकट हवी, जेणेकरून तुमच्या गाडीला ते गरीब बिचारे धडकणार नाहीत किंवा धडकले तरी तुमच्या गाडीचं फारसं नुकसान होणार नाही किंवा झालंच तर ते सोसलं पाहिजे किंवा धडकल्यावर त्या गरीब बिचाऱ्यांना तिथेच थांबण्याची विनंती करून तुम्ही वाहतूक पोलिसांना सांगायला हवं. पण तुम्ही तुमची नाजूक गाडी रस्त्यावर नाही आणायची आणि सजवायची तर बिलकुल नाही.

मी माझा मुद्दा वेगवेगळी उदाहरणे देऊन विशद केला आहे. त्यातून लोकांना माझ्या लिखाणाचा उद्देश कळू नये हे मोठे आश्चर्यच आहे. कसलं प्रबोधन हो? जगात कुणाकुणाचं प्रबोधन करत फिरणार आहोत आपण? भारतात तरी ती अशक्य गोष्ट आहे. उगीच आदर्शवादाच्या नादाला जाण्यात काही अर्थ नाही. फूटपाथवरून बेफाम दुचाकी नेणार्‍यांना आवरून बघा म्हणा एकदा. मग कळेल आपले प्रबोधनाचे प्रयत्न किती सफल होतायेत ते. एखादा येऊन कानफाटात देऊन जाईल ते एक वेगळंच. नेमकं हेच काही लोकांना कळत नाहीये. ते आपले गुन्हेगारांचं समर्थन, पुरुषप्रधान संस्कॄतीचे समर्थक, बुरखा संस्कृतीचे समर्थक, दरोडेखोरांचं समर्थन, स्त्री स्वातंत्र्यावर घाला, विकृतीचे पुजारी वगैरे काय काय बरळत चाललेत...धन्य आहेत सगळे.

..आणि आता दहशतवादी आणि ह्युमन राईट्सवाल्यांना तुम्ही मध्ये आणलेत.. म्हणजे अजून २० - २५ प्रतिसादरूपी क्षेपणास्त्रे तुमच्यावर डागली जाणार. :D

मी सामीर्सूर ह्यांच्या सहमत आहे ,आपली काळजी आपण घ्यावी

२. टोप्या तर घालतातच पण विचित्र दाढी वाढवतात, २ इंच लांडी प्यांट घालतात आणि वर हातातले काम सोडून अगदी मीटिंग असली तरी नमाज पढायला जातात. अगदी पॅसेजमध्ये किंवा जागा मिळेल तिथे चादर अंथरून चालू होतात. एवढंच नव्हे तर वॉशरूममध्ये वर पाय करून बेसिनमध्ये पाय धुतात. ^^^^^^^^^^^^^^^^ Wipxx का???

अमेरिकेत ऑफिसमध्ये मी हा पायधुनी सोहळा बघितला आणि त्या इसमाला सांगितलं की बाबारे तळमजल्यावर एक पूर्ण बाथरूम आहे जिथे तू अंघोळही करू शकतोस. पण त्याचं आपलं "नही, इधरही ठीक है" चालू झालं. मग त्याला विचारलं की इथे प्रेयर रूम आहे का? तर म्हणे तो ५-७ मैल लांब असलेल्या मशिदीत जाणार आहे. मग ऑफिसमध्ये पायधुनी करायचं प्रयोजन काय? उगाच आम्ही किती कट्टर हे दाखवणे का ते दाखवूनही कोणीच विरोध करत नाही व करू शकणार नाही म्हणून आनंद मिळवणे?