टैम्पास

भर दुपारी उन्हाच्या झळया खात एकाच लाइनीत जवळ्जवळ आम्हि ६ जनी बसलो होतो . गावाला एकतर बसण्याची सोय नसते . रस्त्याच्या कडेला येणार्या जाणार्यांकडे बघत बसावच लागतं . पर्याय नसतो . माझ्या शेजारी माझी वहिनी तिच्या बाजुला काकु आणि तिच्या शेजारी तिचीच मावस बहिन . तिने तर दर दोन मिनिटाला पूढे सरकुन सरकुन पार रस्ता गाठत आणला , तरी आम्हि त्याच जागी . अवघडुन गेलो होतो पार , पण काकु काहि केल्या जागची हलेना , एकाच जागी बसुन ढिगारेच्या ढिगारे बनवले तिने . समोर शाडुची माती होती ना , मग काय बसल्या बसल्या टाइमपासच कि . आजुबाजुला आतापर्यंत भयाण गर्दी झालेली . उन्हामुळे पोटात कालवाकालव झाली होती . बरेच लोक ओळखीचे तर बरेच अनोळखी चेहरे . काकुच्या मावस बहिनीने दोघी तिघींच्या ग्रुप नध्ये घुसखोरी करुन गार्हाने चालु केले , “ कसं झालं ग ? हो? नै म्हणजे फारच लवकर नै ? किती वय असेल ? “ आम्हि लांबुनच भुवया तानुन तानुन , कानाचे कोपरे खेचुन तानुन ऐकन्याचा प्रयत्न करत होतो . कंटाळा आला होता . प्रत्येक जन उठुन पूढे जाउन हात जोडुन नमस्कार घालुन काहितरी बोलुन परत आपल्या जागी येउन बसे . आळीपाळीने सगळे गेले , आणि काकुने फर्मान सोडलं “ जा गं , तु सुद्धा जाउन ये , बघ तरी बोलुन , किती वेळ बसायचं “ . काकुला भुक लागली होती हे लक्षात आलं होतं . कावळ्यांनी थैमान घातलं होतं . झाडावरहि तितकेच आन पोटातहि तितकेच . “ मी ? “ अश्या अविर्भावात काय बरं बोलु मी ? मी तितकसं ओळखतहि नाहि इथे कोणाला आणि माझ्या बोलण्याने परिणाम होणारे ? . पण बोलतेय तर जाऊन यावं म्हणुन मी गेले पूढे . परत जागेवर येऊन बसले . काकुने आनंदी चेहेर्याने माझ्याकडे पाहिलं . मी कसं तिचं ऐकलं , कदाचित ह्याचा आनंद असावा . एव्हाना झाडावरचे सगळे काव़ळे पांगले . आता मात्र भुकेने माझा जीव व्याकुळ झाला होता . बरीच लोकं कमी झालेली . बसुन बसुन वैताग आला होता . इथे काहिही वेळेवर होत नाहि . सगळ्या गोष्टींसाठी वाट बघत बसावी लागते . भर उन्हात अगदि ऊन्हाळे लागायची वेळ आलेली , त्यात साडी . हे गावी येणं जाणं म्हणजे साड्यांच्या घड्या मोडायला चांस मिळणं असतय . नको नको होतं साडीमध्ये . इतक्यात लांबुनच चाहुल लागली , लोकं सैरभैर झाल्यासारखी सैरावैरा पळु लागली . काकु आणि तिची मावस बहिन ढिगार्याचं काम सोडुन उठुन उभ्या राहिल्या ,साड्या सावरत , बॅगा आवरत. मी मात्र आ वासुन पाहात होते . फाइनली आमची एस. टी. आली .