असतेस घरी तू जेव्हा...(विडंबन काव्य)

संदीप खरे व सलील कुलकर्णी यांची प्रथम माफी मागून सादर करतो आहे त्यांच्या "नसतेस घरी तू जेव्हा" चे विडंबन...... असतेस घरी तू जेव्हा **************** असतेस घरी तू जेव्हां जीव घाबरा घुबरा होतो जगण्याची विरते आशा संसार नकोसा होतो असतेस घरी तू जेव्हां ...../1/ नभ फाटून वीज पडावी कल्लोळ तसा ग होतो घराची तावदाने फुटती अन भितींना कंपही सुटतो असतेस घरी तू जेव्हां ...../2/ येतात मुले दाराशी, हिरमुसून जाती मागे खिडकीशी थबकून भैय्या मग कपड्यांवाचून जातो असतेस घरी तू जेव्हां ...../3/ तुज घाबरून घालविलेल्या मज स्मरती लाखो वेळा तव पैशांने घर हे चालते म्हणूनच तुला ग झेलतो असतेस घरी तू जेव्हां ...../4/ तू सांग बये मज काय मी काय करू घरच्यांना आईचा जीव उदास बाबांनी अंथरूण धरले असतेस घरी तू जेव्हां ...../5/ ना अजून झालो मोठा ना स्वतंत्र अजूनी झालो खर्चाचा सगळा हिशोब मला तुला द्यावाच लागतो असतेस घरी तू जेव्हां ...../6/