॥ अज्ञान ॥

तिर्थयात्रा सर्व करुन आली । परी देवाची भेट नाही झाली । वेळ आणि अर्थिक वाया गेली । व्यर्थ तुझी ही काया झिजवली । देव नाही हो कुठे तिर्थस्थानी । जेथे जावे तेथे धोंडा-पाणी । धंदा मांडला तेथे पुजार्‍यांनी । पावतीविना सोडिना आत कोणी । देवा नाही हो गिरी कपारीत । तो आहे आपल्याच ह्रुदयात । शोधा त्याला आपुल्याच घरात । आईवडिलांच्या शुध्द स्वरुपात । आला आजार भगताकडे गेला । लिंबू देऊन चमत्कार केला । राख ताबीत घेऊन घरी आला । काय म्हणावे ह्या अज्ञानाला । अस्वलाच्या एका केसावरी । म्हणे सामर्थ्य आहे तेथे भारी । ते अस्वल असते त्याच्या करी । मग तो का हिंडतो दारोदारी । कोणी काढती फुले हातातुन । कोणी काढती साखर मातीतुन । लोक भूलती पाहुन चमत्कार । तेथेच करिती साष्टांग नमस्कार । जर का फुले निघती हातातुन । बागा कशाला फुलविल्या शेतातुन । मातीतुन जर का निघती साखर । पर्वत रांगा ना दिसती भूमीवर । कोण काढील अज्ञान मुळातुन । अंधश्रध्देच्या मल्लीन गाळातुन । सद्गुरु काढतील वर तळातुन । निरुपणाच्या शुध्द जळातुन ।