उत्तर ध्रुवीय प्रदेशाची सफर ०९ : किर्केनेसचे स्नो हॉटेल

+१११११११११११११११११११११११. डोळे पूर्ण निवले. स्नो हॉटेलमागच्या कल्पकतेला आणि परिश्रमांना एक सलाम! खूप देखणं आहे :) बाकी ते थाळीतलं गुलाबी काय आहे म्हणे? मला आपलं बालपणात बिग बबुल चिंगम आठवलं , कलर तसाच दिसतोय ;)

मागे एक मित्र हिरव्या देशातून जाऊन आला त्याने अशाच एका स्नो बारचे फोटो दाखवले होते. ही कल्पना स्नो बारची कल्पना दुबईतील एका रेस्तरॉने ओस्लोमधील स्नो बार वरून उचलली आहे असे कळते.

तापमानातला फरक मला इतका त्रास देत नाही. उबदार कपड्यांच्या तयारिनिशी गेलो असल्याने नॉर्वेत काहीच त्रास झाला नाही. थंडी मला घामट उकाड्यापेक्षा केव्हाही जास्त आवडते. A/c विना रोज दिवसा ५०+ अंश पर्यंत वर आणि रात्री ४-६ अंश पर्यंत खाली असे तापमान सतत काही आठवडे पुर्वी अनुभवले आहे... अरबी वाळवंटाच्या 'रब अल खाली' (Empty Quarter) मध्ये. मजा वाटली होती. अर्थात परत मुद्दाम असे करायला जाणार नाही :)

होय... आणि ते बघून बर्‍याच जणांना हेवा वाटला कारण बाकी सर्व थीम बर्फ आणि नॉर्वेशीच संबद्धीत होते :)

एक्का मालक आम्हाला स्वाक्षरी बदलायला लावणार तुम्ही! :)

=)) चिन्म्या!!!!!

आणि तुमच्या बर्फाळ सहलीसाठी अनेक शुभेच्छा !

हे फोटो पाहून मला त्याचं सिनेमाची आठवण झाली. व हिची आणि हेली बेरी ची शेवटची विमानातील मारामारी जबराच होती . ह्यात हेले बेरी तिला उद्देशून डाय बीच ज्या त्वेषात म्हणते त्याला तोड नाही. पण हि बॉंड गल नव्हती हेले बेरी होती , येथे गेलेच पाहिजे. पण खरे सांगायचे तर पहिल्या वर्षी सर्वत्र पसरेल्या अथांग बर्फाचे प्रचंड कौतुक वाटले , माझ्या आख्यानात आगाऊ पणे अनेक फोटो टाकले , आता मात्र जाम कंटाळा येतो , कधी कधी तिडीक येते , येथे लहान जन्मलेल्या बाळाला डी विटेमीन च्या गोळ्या विरघळून द्याव्या लागतात. कारण सूर्य संपावर असतो. सूर्याला देव का म्हणतात ते अश्या वातावरणात कळले , भरपूर आराधना केली तर कधीतरी दर्शन देतो , जेव्हा मी भारतात जातो तेव्हा चुकूनही मुंबई च्या उकाड्याला नाव ठेवत नाही , मनमुराद अनुभवतो ,