उत्तर ध्रुवीय प्रदेशाची सफर ०५ : स्नोमोबाइल सफारी, टामोक कँप आणि सामी तंबूतील ऑरोरा डिनर

कमाल हो... खरंच नुसते फोटो बघूनसुद्धा नि:शब्द व्हायला होतं... खूप सुंदर वर्णन.. पुनःपुन्हा वाचत आणि बघत रहावं असं वाटतं...

जबरा.. हेवा वाटतोय तुमचा.. यावेळी सकाळी बसमध्ये ओळख झालेल्या एक जर्मन लेखिके बरोबर गप्पा मारत वेळ मजेत गेला. या बाईसाहेबांनी जवळ जवळ "तीन शतकापूर्वी" लहान मुलांकरिता गोष्टी आणि प्रवासवर्णने लिहायला सुरुवात केली. "दशक" म्हणायचे आहे का..?

तुमच्या लेखांमधील फोटो पाहिले की डोळ्यांचं पारणं फीटतं. अर्थात तुमचं लेखनही तितकंच रंजक आणि खिळवून ठेवणारं असतं हेवेसांनल. :)

ती जर्मन लेखिका- तीन शतके की तीन दशके? बाकी तोंडाचा "आ" निव्वळ वासला गेला आहे, जेलसीने पुरते पेटल्या गेलो आहे. स्नोमोबिल सफारी तर केवळ अशक्य!!!!!!!!!!! टिपिकल बाँडपटांची आठवण होतेय. किंवा स्टा वॉर्स एपिसोड ५- दि एंपायर स्ट्राईक्स बॅक ची सुरुवात आठवते. ऑरोराचे फोटो पाहूनच कसलं गूढरम्य वाटतं, प्रत्यक्ष तर कसलं शब्दातीत भारी वाटत असेल. आर्यांचे मूलस्थान वैग्रे गोष्टी उगीच मनात घर करू लागल्या हे फटू वैग्रे पाहून. :) बाकी नकाशावरील देवनागरी नकसकामही आवडले. अजून जळवा आम्हाला, प्रतीक्षेत आहे ;)

हा भाग पण आवडला...

प्रथम फडणीस, मोदक, धन्या आणि nishant : सुंदर प्रतिक्रियांसाठी धन्यवाद !

वाचन चालु आहे.... :D

भारीच! (वेगळे शब्द सुचत नाहीयेत म्हणून इतकंच!) पुभाप्र...

मस्त फोटू आणि मजेदार वर्णन आहे. बर्फाचे खेळ खेळायला आधी धास्ती वाटते पण एकदा त्यातील मजा समजली की नुसता दंगा असतो. कितीतरी मिपाकर (मीही)बर्फवृष्टी होणार्‍या प्रदेशांत राहतात. हा ऋतू आमच्यासाठी नवीन असताना तुम्ही करताय तसे निरिक्षण जमायचे, आता मात्र फक्त विंटर म्हणून त्याकडे पाहिले जाते. विंटरची पहिली, दुसरी बर्फवृष्टी जरा बघितली जाते पण नंतर रोजचेच असते. पर्यटक म्हणून त्याकडे बघणे, फोटू काढणे हे जास्त आनंददायी वाटले. आत्ता आम्ही बर्फात असूनही तुम्ही केलेले हे वर्णन आवडले. स्नोमोबील चालवून बघावीशी वाटतेय. ऑरोराची आधीची चित्रे जास्त चांगली होती.

लै भारी हो. इतर काही लिहायला शब्दच सुचत नाहीयेत.

अप्रतिम--शब्द सुचत नाहीत.

वाचत आहे :)

Mrunalini, आदूबाळ, रेवती, वल्ली, वैशाली हसमनीस आणि सानिकास्वप्निल : आपल्या सुंदर प्रतिक्रियांसाठी अनेकनेक धन्यवाद !

हासुद्धा भाग छान झालाय. स्नोमोबिलवरच्या गमजा पाहून हेवा वाटला :)

हाही भाग सुंदरच!

फोटो आणि वर्णन सुंदरच!

फोटू एकदम झक्कास आले आहेत. बाकी तुम्ही जी काय मज्जा केलीयेत त्याबद्दल काय म्हणावे!!!!! (हेवा वाटतोय ) पुभाप्र (नेहमीप्रमाणे ) :) :) :) (अवांतर: अहो संपादक मंडळ निदान लेख वाचून प्रतिसाद तर देउद्या कित्ती वेळा अडकतेय मिपा :( )

फोटू एकदम झक्कास आले आहेत. बाकी तुम्ही जी काय मज्जा केलीयेत त्याबद्दल काय म्हणावे!!!!! (हेवा वाटतोय ) पुभाप्र (नेहमीप्रमाणे ) :) :) :) (अवांतर: अहो संपादक मंडळ निदान लेख वाचून प्रतिसाद तर देउद्या कित्ती वेळा अडकतेय मिपा :( )

हाही भाग अप्रतिम झालाय..

फोटो तर खिळ्वूनच ठेवतात. एवढ्या थंड हवामानात काही त्रास नाही जाणवला? आपल्याला सवय नसते.

मिहिर, इशा१२३, चेतन माने आणि सुमीत भातखंडे : आपल्या सर्वांना उत्साहवर्धक प्रतिसादासाठी अनेक धन्यवाद !

मी आजच सगळे भाग वाचले .... छान वर्णन केले आहे... खूप आवडले.

फोटो तर निव्वळ अप्रतीम. पांढरा शुभ्र बर्फ किती पाहु आणि किती न्को अस झालयं

तुम्ही काढलेल्या फोटोसोबत सिडीतली शेवटची ३-४ छायाचित्र अप्रतिम आहेत. लेखमालेबद्दल धन्यवाद!

प्रिया ब, दिपक्.कुवेत, किसन शिंदे : आपल्या प्रतिक्रियांसाठी अनेक धन्यवाद !

निःशब्द झालो आहे..

नेहमीप्रमाणेच छान आहे प्रवासवर्णन!

सव्यसाची आणि श्रिया : अनेक धन्यवाद !

एकरंगी बर्फ पृथ्वीवर मोठ्या प्रमाणात पडला की किती सुंदर किमया करू शकतो ते स्वतःच्या डोळ्यांनी बघितल्याशिवाय कळणे कठीण आहे...

खरंच आहे.. सर्वच फोटू आणि लिखाण भारी आहे.. ऑफिस मधे असल्याने "alt+tab" करून वाचताना बॉस ने पाहीलं आनि तोही तुम्चा पंखा झाला आहे..

हाही भाग मस्तच... लेखाच्या शेवटी दिलेले फोटो आवडलेच.. बर्फातली मजाही मस्तच.

मधूनच नुकताच क्षितिजावर डोकावणाऱ्या सूर्याची कोवळी किरणे पडून बर्फाच्छादित डोंगरांची शिखरे रक्त-सोनेरी रंगांनी चमकत होती...

या ओळीखालचा फोटो फारच आवडला.

बर्फात गाडी चालवणे लोळणे काय मजा आली असेल