उत्तर ध्रुवीय प्रदेशाची सफर ०४ : ट्रुम्सो – नॉर्दर्न लाइट्स् (ऑरोरा) डिनर क्रूझ

असेच क्षण उतारवयात जेव्हा आपला पैसा ,यश ,कीर्ती व आपली प्रकृती जेव्हा आपल्याला साथ देत नाही तेव्हा साथ देतात , सहमत... पण यापुढे जाऊन मी तर म्हणेन की हे असे क्षण आपले कायम सखे-सोबती बनून राहतात... वय, पैसा ,यश ,कीर्ती व प्रकृती यांच्या कोणत्याही स्थितीत. आणि ते क्षण हीच खरी साठवण !

खंत हीच की उत्तर धृवावर सुद्धा इतके निटनेटके सुबक रस्ते व ओळीत आखलेल्या इमारती. आपल्याकडे आपण कायदा धाब्यावर बसवून बसवून काय केलेल आहे. आपल्याकडे सगळे* आहे फक्त कमी आहे ती राजकीय इच्छाशक्तीची... आणि जोपर्यंत जनता अगतीकपणे आपले शासक निवडण्याऐव़जी खंबीरपणे लोकसेवक निवडून द्यायला शिकत नाही तोपर्यंत काहितरी चांगले निर्माण निर्माण करण्याची राजकीय इच्छाशक्ती निर्माण होणार नाही... ना जगात इतर कुठे असे झाले आहे, ना भारतात होईल. * तांत्रीक कौशल्य आपल्याकडे भाराभर पडलेले आहे... खाडी देशातले उत्तम इन्फ्रास्ट्रक्चर उभारण्यात भारतीय अभियंत्यांचा सिंहाचा वाटा होता आणि अजून चालू आहे. ७० सालांत बनवलेला पुणे कँपातल्या म. गांधी रस्त्याला आणि डेक्कनवरच्या जंगली महाराज रस्त्याला पंधराच्यावर वर्षे एकही खड्डा पडला नव्हता... त्या कॉन्ट्रॅक्टरला परत काम मिळाले नाही अशी वदंता ऐकली आहे. असो.

हे रस्ते फक्त उत्तम बांधणिचे आहेत असे नाही तर ते त्याप्रकारच्या वातावरणात १२ ही महिने वाहतूकीला खुले असतात. तेच विमान वाहतूकीचे आहे.

आपल्या ऑरोरा सहलीला शुभेच्छा !