कलादालन

सायंकालीन छटा....

म
मकरन्दबेहेरे
सायंकालीन छटा आजकाल तीच्या चेहर्‍यावर प्रतिबिंबित होत असतात आणि त्या छटा पाहुन मला अग्निज्वालांनी होरपळत असलेल निर्वात अंतरिक्ष स्वप्नात दिसते आणि मी जागा होतो आणि कुणा मदमत्त जोडप्याला हवी हवीशी रात्र मला भयाण वाटु लागते आणि मी ती स्मशान शांतता भंग पावु नये म्हणुन तोंडावर हात ठेवुन मी आक्रोश करु लागतो आणि शेवटाच्या विश्वापर्यंत जाउन येतो आणि त्याच वेळेला देवळाच्या गाभार्‍यात माझ नाव घुमत असत आणि विश्वेश मात्र शांतपणे बसलेला असतो बेहेरे मकरंद ११०२२०८०
💬 प्रतिसाद
अ
अत्रुप्त आत्मा गुरुवार, 12/15/2011 - 20:07 नवीन
परत त्येच... गल्ली चुकल कि वो पुन्ना ... ह्ये कविता असतय ना,त्ये कि नै 'जे न देखे रवी' ला टाका हो... नविन आलासा वाटतं मि.पा.वर स्वागत हो तुमचं :-)
अ
अभिजीत राजवाडे गुरुवार, 12/15/2011 - 23:57 नवीन
कविता जबरदस्त लिहिली आहेस मित्रा!!! आणखी येऊ देत. कवितेचा शेवट आवडला.
प
प्रचेतस Fri, 12/16/2011 - 04:01 नवीन
छंद नको मज, नकोत वृत्ते अलंकारही नकोत भलते गद्यामध्ये 'एण्टर' पेरुनि मुक्तछंद लिहिणार.. मीही कवि होणार! -----कवि श्री मेघवेडा. ;)
प
पियुशा Fri, 12/16/2011 - 06:23 नवीन
@ वल्ली काय हे ? गद्यामध्ये 'एण्टर' पेरुनि मुक्तछंद लिहिणार त्याना मार्ग दाखवा जरा ;)
प
प्रचेतस Fri, 12/16/2011 - 08:50 नवीन
त्यांचा मार्ग त्यांनीच शोधून काढायला हवा आता. ;)
ग
गवि Fri, 12/16/2011 - 08:56 नवीन
आणि त्या छटा पाहुन मला अग्निज्वालांनी होरपळत असलेल निर्वात अंतरिक्ष स्वप्नात दिसते आणि मी जागा होतो आणि कुणा मदमत्त जोडप्याला हवी हवीशी रात्र मला भयाण वाटु लागते आणि मी ती स्मशान शांतता "आणि" शब्दाचा अतिरेक झाला आहे. बाकी काही समजले नाही हा वाचकाचा, पक्षी माझा दोष असणार. -जे देखे कवि, ते न देखे गवि.