बालपणीचे निसर्ग सवंगडी

बालपणी तुम्हीही धावला असाल ह्यांच्या पाठी. त्यांच सौंदर्य न्याहाळायला कधी गंमत म्हणून कधी हातात धरलेही असाल. चतुर पकडायचा त्याला दोरा लावुन ठेवायचा किंवा त्याचे पंख धरुन त्याच्या पायाने त्याला एखादा छोटा खडा उचलायला लावायचा. तो लगेच उचलायचा. टाचणीलाही दोरा लावायचा मग ती मंद गतीने उडताना पहायचे. चतुर मला तेंव्हा हेलिकॅप्टर सारखाच वाटायचा. त्याच ते डोक हेलमेट घातल्या सारख वाटायच. फुलपाखराला पकडले की त्याचा रंग बोटांना लागायचा. बर्‍याच वेळा पिवळ्या पंखावर ऑरेंज ठिपके असलेले फुलपाखरू सापडायचे. परवा दिसला होता पण फोटो काढायला थांबला नाही तो. अजुन एक दिसला होता. काळा पुर्ण आणि हिरव्या कलरचे ठिपके. तोही कॅमेरा पर्स मधुन काढेपर्यंत पळाला. ती दफनक्रियाही माझी भावंडे करायची माती वरुन टाकुन. पण आता हे सगळ नाही करवणार. आता पकडून त्याला इजा होउ नये असच वाटत. आता मी ह्यांच्या मागे फोटो काढण्यासाठी लागले होते. कुठे कुठे धावडवल ह्यांनी मला. एका जागेवर पोझ द्यायला तयारच नसतात. विश्रांतीसाठी बसले की पटकन पोझ देऊन परत उडायचे. अजुन बरेच राहीलेत फोटो काढायचे वेगवेगळे रंगित कारण ते पोझच देत नाहीत. राहावल नाही म्हणुन आता फोटो देतेच. पुन्हा वेगळे मिळाले हे सवंगडी की परत दाखवेन. १)फुल पाखरु छान किती दिसते. २) ३) विधात्याने काही भाग ह्यांच्यासाठीच राखुन ठेवला आहे. त्यांचा हक्कच आहे त्याच्यावर. ५) ६) ७) ८) छोटूकलीचा फ्रॉकच वाटतो ना ह्याची डिझाईन. ९)आमची डिझाईन, शेप सगळच न्यार. १०) ११) १२) चतुर आम्ही तरी तुमच्या हातात येतोच. १३) १४) टाचणी, सुई, पिन काहीही म्हणा १५) १६) १७)