इतर भागांप्रमाणे हाही भाग सुंदर झाला आहे. जापान्यांची स्वयंशिस्त माझ्याही देशात असावी असे वाटले.
शिर्षकावरुन मला त्या बेटावर काही गुढ आवाज येतो की काय असे वाटले होते असो,
चित्रेही तितकीच सुंदर, पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत.
प्रा.डॉ.दिलीप बिरुटे
हा पूल संपला की लागतो समुद्राच्या काठाकाठाने जाणारा रस्ता,मध्ये मध्ये फुलांचे ताटवे,बगिचे,जागोजागी सावली करून मांडून ठेवलेली लाकडी बाकडी ..तिथे हवं तर तुम्ही आराम करा,डबे खा नाहीतर समुद्राकडे तासंतास पाहत बसून रहा,कंटाळा आला तर पुळणीवर जाऊन खुशाल पहुडा.
वा! क्या बात है!
संथ पाणी,मोठमोठ्या लाटा नाहीत,डेकवरुन खाली पाण्यात पाहिलं ना की जाणवतो तो हिरवट-निळसर असा सीग्रीन रंग आणि मध्येमध्ये तरंगणारे मोठेमोठे जेली फिश.समोर पाहिलं की दिसतो उशाशी आवाजी टेकडीला घेऊन मस्त आळसावून पहुडलेला अथांग,विशाल सागर ..
सुंदर वर्णन...!
फोटूही नेहमीप्रमाणेच क्लास!
तात्या.
सुंदर लेखन आणि छान चित्रे,वाचायला मजा आली.
कान्साई एअरपोर्ट बद्दल बरेच ऐकले आहे त्या बद्दल जर काही माहिती देऊ शकलात तर फार आनंद वाटेल.
जापान्यांची स्वयंशिस्त माझ्याही देशात असावी असे वाटले.
खरयं.....
(सुमो कुस्ती प्रेमी)
मदनबाण
कागीयामासान सारख्या वाटाड्या बरोबर सहल कशी मस्त झालेय. त्यातून सहलीचे आणि परिसराचे रोचक वर्णन करणारे स्वातीचे सिद्धहस्त लेखन, त्याच जोडीला दिनेशने काढलेली उत्कृष्ट छायाचित्रे असा मस्त योग ह्यावेळीही जूळून आलाय. त्यामुळे हा लेखही वाचनीय आणि प्रेक्षणीय झालाय.
प्रकाशचित्रेदेखील.
स्वयंशिस्त उल्लेखनीय. मुम्बईत देखील हिरवळीचे घड्याळ आहे हो. हँगिंग गार्डनच्या समोरच्या फूटपाथवर पिकनिक नूक आहे तेथे. याल तेव्हा जरूर पाहा.
खाली अथांग पॅसिफिक आणि वर निळे आकाश! गाडीचा रुफटॉप मागे सरकवून आधाराच्या उंच उंच वायर्स पाहत किती वेळा आश्चर्यचकित झालो.रात्रीच्या वेळी दिव्यांच्या माळा लागल्या की त्या चमकत्या मोत्याच्या सरांसारख्या दिसतात आणि वाटतं ह्याचं नाव पर्ल ब्रिज असावे.
हे गद्य आहे की काव्य? झकास.
सुधीर कांदळकर.
प्रशांत..खरोखरच शांत आहे हा महासागर.संथ पाणी,मोठमोठ्या लाटा नाहीत,डेकवरुन खाली पाण्यात पाहिलं ना की जाणवतो तो हिरवट-निळसर असा सीग्रीन रंग आणि मध्येमध्ये तरंगणारे मोठेमोठे जेली फिश.समोर पाहिलं की दिसतो उशाशी आवाजी टेकडीला घेऊन मस्त आळसावून पहुडलेला अथांग,विशाल सागर ..
स्वाती, किती सुंदर वर्णन केलं आहेस गं. मी समुद्रासाठी वेडी आहे. हे तुझं लेखन मला वारंवार जाणवून देत आहे की, जपानला आयुष्यात एकदा तरी नक्कीच जायला हवं.. किमान या प्रशांत सागरासाठी तरी.... :))
सुंदर चित्रे... वर्णन नेहमीप्रमाणेच शब्दांच्या पलिकडचे..
- (सर्वव्यापी)प्राजु
http://praaju.blogspot.com/
धन्यवाद,
सांगितल्यावर लवकरच लेख वाचायला दिल्याबद्दल...
नेहमीप्रमाणे छान लेखनशैली आहे. फोटो पण छान आहेत.
तुझ्या वर्णनावरून तो पर्ल पुल(तुझ्या कल्पनेप्रमाणे) पाहायची खूप इच्छा होत आहे. जर योग आला तर नक्की पाहीन्..किती छान दिसत असेल ना?
समुद्राजवळून रोड ची तर मजाच और असते.
तुझ्या या जपान च्या प्रवास वर्णनामुळे वाटते कि एकदा तरी तिथे जाऊन यावे...
खाली अथांग पॅसिफिक आणि वर निळे आकाश! गाडीचा रुफटॉप मागे सरकवून आधाराच्या उंच उंच वायर्स पाहत किती वेळा आश्चर्यचकित झालो.रात्रीच्या वेळी दिव्यांच्या माळा लागल्या की त्या चमकत्या मोत्याच्या सरांसारख्या दिसतात आणि वाटतं ह्याचं नाव पर्ल ब्रिज असावे.
हा पूल संपला की लागतो समुद्राच्या काठाकाठाने जाणारा रस्ता,मध्ये मध्ये फुलांचे ताटवे,बगिचे,जागोजागी सावली करून मांडून ठेवलेली लाकडी बाकडी ..तिथे हवं तर तुम्ही आराम करा,डबे खा नाहीतर समुद्राकडे तासंतास पाहत बसून रहा,कंटाळा आला तर पुळणीवर जाऊन खुशाल पहुडा.
वा वा, बंदिस्त विचारांवरचा 'रुफटॉप' सरकवून वाचतच गेलो!
दुसर्या चित्रजोडीमधली भातखाचरे आणि फुलांच्या ताटव्यांमागचा निळाशार 'प्रशांत' महासागर बघून डोळे निवले!
जपानला भेट द्यायलाच हवी!
चतुरंग
प्रथम उशीरा प्रतिसादाबद्द्ल क्षमस्व! सध्या मुंबईत आल्यापासून जालावर येणं कमी झालंय :(
बाकी सगळीकडे फक्त पाणी..माणसाला आपल्या क्षुद्र अस्तित्वाची आणिकच जाणीव करुन देणारं अथांग,विशाल!
वा! हे वाक्य बॉ फारच आवड्लं . वर्णन नेहेमीप्रमाणे छान. कागीयामासानची मैत्रीही भावली :)
मला चित्रांमधे शेवटचं चित्र फारच आवडलं... विशाल लाटांना धैर्यानं सामोरं जाणारं चिमुकल जहाज मनात घर करून गेलं...
पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत :)
-('मिसळ'लेला) ऋषिकेश
नंदन
मराठी साहित्यविषयक अनुदिनी