पुन्हा पुन्हा..........काहि चमत्कारिक अनुभव.

तुमचे अनुभव वाचून अबब म्हणायचीच वेळ आली.तसा हा प्रकार आम्हाला नविन नाही,काही काळापुर्वी आमच्या चाळीतही या चेन मार्केटिंगची टूम निघाली होती. "दिसामाजी काही(च्या काही) तरी ते लिहावे" -इनोबा म्हणे

मि.पा.वर आपले स्वागत. हे आणि असे अनुभव मलाही आलेले आहेत. पण तुम्ही सुंदर शब्दबद्ध केले आहे. असेच आणखिही येऊदेत..(अनुभव नव्हे हो... असे लेखन तुमचे :))) - (सर्वव्यापी)प्राजु

लेख मस्त जमला आहे. यावरून इतर लोक ही शहाणे होतील. काही थोड्याफार चुका (मि, असतिल ...)अशा झाल्या आहेत.पण तुम्ही जर रोज मि.पा.वर आलात कि त्यासुद्धा सुधारतील कारण इथे येणारा प्रत्येक जण विद्यार्थी आहे..आणि शिक्षकही आहे.खूप काही शिकायला मिळेल. पहिल्यान्दाच मि कोणाला तरि मुर्खात काढले होते.................................. पण मिसळपाव वरील सदस्यांना मुर्खान काढू नका.:)))))) मिसळपाव वर स्वागत.:))))

श्री. अबब, आपले अनुभव प्रान्जळपणे माण्डून इतरान्ना सावध केल्याबद्दल आभार ! अनुभव २ आणि ३, मला दिल्लीतही आले. पण मला अनुभव देणारे नवशिके असावेत, त्यामुळे, काहीतरी "झोल" असल्याचे जाणवले, अन मी वेळीच सावरलो. वाचकान्नो ! रहा सावध...बनू नका सावज...!

अबब राव, हे चेन मार्केटींग/बिझनेस वाले नुसते हैदराबाद आणि बेंगलोरच नव्हे तर १०,००० मैलावर अमेरिकेत देखिल गावोगावी फिरताना दिसतात. "तुम्ही मराठी दिसताय/ भारतीय दिसताय" अशी सुरुवात करुन हळू हळू आपल्या जाळ्यात ओढून घ्यायचे.. आपण धंदा करण्यात कसे मागे पडतो.. धंदा करण्यातच कसे सगळे फायदे आहेत.. असं सांगत ह्या मिटींगच्या अक्षता दिल्या जातात! मला तरी हे लोक तुम्हाला रस्त्यावर भेटलेल्या (बस चुकलेल्या) लोकांच्या इतकेच भामटे वाटतात! परदेशात आलेले उच्चशिक्षीत भामटे इतकाच काय तो फरक! ह्यावरती इथे एक सुंदर लेख अनामिका जोशी ह्यांच्या ब्लॉगवर वाचायला मिळेल अगदी परफेक्ट वर्णन केले आहे.. जरूर वाचा! -कोलबेर

बनला हे ऐकून बरे वाटले. मी पण पंचविशीत असतांना असाच एकदोन वेळा फसलो होतो. पहिल्यांदा अनोळखी इसमाकडून व दुस-यांदा ओळखीच्या प्राण्याकरून. चेन मार्केटिंगवाले मात्र माझे वय वाढल्यानंतर आले. कोइंबतूरला 'रोस्ट' खाता की नाही? गच्चीतील हॉटेल ओरायन मध्ये स्वाद घेतला की नाही? आणि निलगिरी मॉल मधले पफ्फ खाले की नाही? आर्य मधील टोमॅटो राईस वगैरे शाका. पदार्थ? आमचा एक मित्र तेथे वर्ष दीड वर्ष होता. आम्ही मित्र मित्र त्याच्याकडे कोईम्बतूरला चार पाच दिवस असे दोन वेळा जाऊन आलो आहे. तेथून मुन्नार, कोडाई व यरकॉड ही थंड हवेची ठिकाणे जवळ आहेत. महाबळेश्वरच्या मानाने स्वस्त आहेत.

मस्त मिहले आहेस "अबब", झक्कास !!! अनुभवाचे पहायला गेलातला तर भारतातल्या कुठल्याही औद्योगिक शहरात मग ते पुणे असो की बेंगलोर की हैद्राबाद वा दिल्ली , तुम्हाला असे फसवणारे लोक भेटतिलच. पहिल्यांदा ते अंदाज घेतात की "पाखरू" जाळ्यात सापडण्यासारखे आहे की नाही ? मग ते आपले जाळे विणतात ... मला आत्तापर्यंतच्या ६ महिन्याच्या बेंगलोर मधल्या काळात कमीत कमी ४ वेळा "राम राम, तुम्ही मराठी आहात का ? " अशी सुरवात करून मग " मी येथे औशधौपचारासाठी आलो आहे, पैसे संपले/चोरीला गेले, बॅग हरवली, नातेवाईक सोडून गेले, बायको / मुलगा आजारी आहे" हे रडगाणे गाऊन शेवटी बात "मला ५०० ते ५००० रुपये पर्यंत कितीही मदत करा" उआ गोष्टीवर येते ... सामान्यता असे लोक बरोबर त्यांची बायको म्हणवणारी एक बाई, एक लहान मुल [ जे नेहमी आजारी वाटते ] व हातात एकदम भिकार पिशवी, गाठोडे अथवा तत्सम गोष्टी घेऊन आढळातात.[ मला मी रहात असलेल्या भागात एक असे जोडपे ३ वेळा भेटले, माझा मित्र म्हणाला की नेहमी असेच लोकांना टोप्या घालत असते ] आपली भाषा बोलणारी व्यक्ती असल्याने आपण माणूसकीच्या भावनेने मदत करतो पण ती योग्य कारणासाठी वापरली जात नाही ... "चेनमार्केटिंग " चे जाळे तर बरेच मोठे आहे. ते लोक आधी तुमची व्यवस्थीत माहिती काढतात, गोड गोड बोलतात व शेवटी मिटिंग ला येण्याची गळ घालतात. आश्चर्य म्हणजे ह्यात "विप्रो , आय बी एम , टी सी एस" यासारख्या प्रतिष्ठीत कंपन्यामध्ये मोठ्या पदावर काम करणारे लोक आहेत [ हा माझा वैयक्तीक अनुभव आहे ...] , त्यांच्या सफाईदार बोलण्याला, व्यक्तीमत्त्वामुळे आपण त्यांना डायरेक्ट जागेवर नकार पण देऊ शकत नाही ... तर तात्पर्य काय , सावध रे !!!!!!!!! छोटा डॉन [ आम्हाला इथे भेट द्या "http://chhota-don.blogspot.com/ "] याव्यतिरिक्त आमची कोठेही शाखा नाही ...........

विचित्र अनुभव आला. एका प्रदर्शनामध्ये "फ्री पर्किन्ग फक्त लकी ड्रॉ कूपन भरा" असे गळ्यात पडून फॉर्म भरून घेतले. नन्तर काही दिवसानी एक फोन आला. " तुम्हाला लकी ड्रॉमध्ये बक्शीस लागले आहे. त्यासाठी तुम्हाला अमुक अमुक ठिकाणी यावे लागेल. मला थोडी शन्का आल्यामुळे मी गिफ्ट बद्दल विचारणा कर्ताच "तुम्हाला एक सेमिनार अटेन्ड करावा लागेल " असे उत्तर आले. मी आल्यानन्तर गिफ्ट मिळाले नाही तर पोलीस कम्प्लेन्ट करेन असे सन्गित्ल्यवर फोनवर खुसुरफुसुर होउन फोन बन्द झाला. नन्तर कळाले की सेमिनार मध्ये काही हजार भरुन वर्शातून एकदा ३-४ दिवस हॉलीडे ट्रिप अशी कहिशी स्कीम होती.... विद्याधर

एका प्रदर्शनामध्ये "फ्री पर्किन्ग फक्त लकी ड्रॉ कूपन भरा" असे गळ्यात पडून फॉर्म भरून घेतले. हल्ली मी कोणत्याही दुकानात /प्रदर्शनामध्ये / मॊल मध्ये फ़ोर्म भरत बसत नाही... " मी फ़ॊर्म भरत नसतो, त्याचा काहीही फ़ायदा होत नाही ,"असे माजोरडे उत्तर द्यायला मजा येते

नमस्कार मन्डळी. शाळेतिल निबन्ध सोडला तर त्यानन्तर एवढे सारे लिहण्याची माझि हि पहिलिच वेळ. आपण सर्वानि जो काहि प्रतिसाद दिला तो पाहून माझा हुरुप खुपच वाढला आहे.मुख्यतः प्राजुताई,स्वाती राजेश ,ईनोबा दादा ह्यानि तर पहिल्या १५ एक मिनिटातच प्रतिक्रिया देउन माझा जीव भान्ड्य़ात पाडला. मुख्यतः स्वाती राजेश ह्यानि तर अगदि कान पकडून चुका दाखवल्या.मला तर त्यान्चे जास्त आभार मानावेसे वाटतात. बाकिच्या प्रतिसाद दिलेल्या लोकान्चे अनुभव जब-याच आहेत. कोलबेर ,तुम्हि दिलेलि लिन्क तर फ़ारच अप्रतिम आहे.जनतेने तर ती जरुर वाचावि अशिच आहे. छोटा डॉन तुमच्या प्रतिसादाबद्दल आणि अनुभवाबद्दल धन्यवाद. सुधीरजी,तुम्हि तर सान्गितलेलि नावे ऎकून तर जुन्या आठवणी जाग्य़ा झाल्या. सगळ्यान्चे पुन्हा एकदा आभार. चला आता पुढच्या लिखाणाला सुरुवात करायला हरकत नाहि. (आपल्या प्रोत्साहनाने उपकॄत ) अबब.

एम एल एम च्या मार्केटिंग टॅक्टीस.... अँम वे : हे लोक सर्व प्रथम स्वतःच्या मिशा काढतात( भादरतात) .चेहेर्‍यावर हसू असते...म्हणतात साहेब मी एक व्यवसाय सुरू करतो आहे संध्याकाळी वेळ आहे का? टीपिकल शब्दः रेसेड्युअल इनकम मिळेल... आयुष्य स्वतःसाठी जगणार की दुसर्‍यासाठी?(वाजपेयी सुद्धा अँम वे चे मेंबर आहेत. असेही सांगतात) जपान लाईफ : माझे एक काम आहे मला तुमचा सल्ला हवा आहे. आपल्याला पुण्याला/कोल्हापूर ला जायचे आहे. का ते तिथे गेल्यावर सांगेन. माझ्या साठी चला. टीपिकल शब्दः साहेब मयतीला पाच माणसे लागतात्...तुम्ही आयुष्यात पाच माणसे जमवु शकत नाही? व्हर्साटाईल : एक जबर्दस्त प्लॅन आहे.... टीपिकल शब्दः काय कसा वाटला प्लॅन्...मस्त की फँटास्टीक हे लोक खालील पुस्तके वाचतात. अँम वे : पॅरॅबल ऑफ पाईप लाईन / हू मुव्ह्ड माय चिज. जपान लाईफ : माजिक ऑफ थिंकींग बीग.( हे खरेच खूप मस्त पुस्तक आहे)

अहो अबब काका मला अनुभव क्र. १ काही अजून अलेला नाही. अनुभव क्र. २ : मी एकदा हैद्राबादमधे फुटपाथवर कंपनी बसची वाट बघत थांबले होते. १ बाई, १ ईसम, बाईच्या कंबरेवर १ मूल आणि १ आजी असे चौघेजण माझ्याकडे आले. बाई माझ्याकडे येउन म्हणाली "मराठी येते का?" मी लगेच प्रकार ओळखला आणि खूप विचित्र तोंड केले म्हणजे आपल्याला कोणी कन्नडमधून काही प्रश्ण विचरल्यावर आपण कसे तोंड करू.. अगदी तसे.. म्हणजे (मनातल्या मनात) "ए बाई तू काय म्हणतीयेस मला अजिबात कळत नाहीये!" ती बाई काही न बोलता पुढे निघुन गेली. मी बघितले तर सगळे पुढच्या हिरवळीवर निवांत गप्पा मारत होते. अनुभव क्र. ३ : स्थळ - फूड बझार अनोळखी ईसम (माझ्या सहकार्‍याला) - तुम्ही अमुक अमुक कंपनीत कामाला अहात का. सहकारी - नाही. ईसम - मी ढमुक ढमुक.. एबीसी कंपनीत बिझिनेस डेव्हलपमेंट मॅनेजर आहे. सहकारी - मी तमुक तमुक कंपनीत आहे. ईसम - पण तुमचा चेहेरा खूपच फॅमिलीअर वाटतो! तुमचा मोबाईल नं काय. (महान सहकार्‍याने मों नं दिला. आणि व्हिजिटिंग कार्ड पण!!!!! "कहर आहे याचा....." - मी मनातल्या मनात म्हटले.) तर या पठ्ठ्याने लगेच त्याच्या मोबाईल वरून मिस्ड कॉल देउन पाहिले नंबर बरोबर आहे ना! मला काहीतरी शंका आली. तर सहकारी म्हणतो "अगं, मला बरेच जण म्हणतात, तुझा चेहेरा ओळखीचा वाटतो म्हणून." शुक्रवारी संध्याकाळी या ईसमाचा फोन.. "अरे मी तुला फ़ोन अशा करिता केला होता की actually मी आणि माझे ४ मित्र मिळून एक business सुरु करतोय. शनिवारी संध्याकाळी अशा अशा ठिकाणी आमची पहिली "Kickoff Meeting" आहे!"-------- अगदी हेच! सहकार्‍याने मी आत्ता बाहेरगावी आहे असे सांगून फोन कट केला.. आणि परत त्या नं वरून फोन आला तर तो आता फोन उचलतच नाही!! मनस्वी

सद्ध्य मी सुद्धा बन्गलोर येथेच रहात असल्याने तुमचे हे अनुभव मला नक्किच कामी येतील. मला कुणी असा बिजनेस वाला भेटला तर आता (तुमच्या) अनुभवानी शहाणा झालेला मी त्यालाच एखादी ओफर देइन :-) आपला, स्वयंभू