कॉफी___2
अनोळखी भाषेच्या शहरातल्या म्युझियमच्या लांबलचक संगमरवरी पाय-या चढता चढताच आपण थक्क होऊन जातो.
आतल्या दालनांतली रेंम्ब्रां आणि कार्व्हाजिओ आणि विंची आणि कोणन् कोणाची चित्रं शिल्पं पहाताना कळतं यांना फोटोत बंद करणं केवळ अशक्य .. आणि आपोआप मोबाईल पर्समध्ये जातो.
..….
फिरून फिरून पाय दुखायला लागले असतात, दुपार उलटून चालली असते,
आता एक शेवटचं दालन मग बाहेर पडायचं असं आपण ठरवतो. आणि...
आणि तिथंच तो दिसतो.
संगमरवरी शिल्पासमोर ऐसपैस फतकल मारून बसलेला...
मांडीवरच्या वहीत पेन्सीलनं, समोरची पहुडलेली हर्माफ्रोडाइट चितारणारा..
त्याचं लक्षंच नसतं आजूबाजूच्या वाहत्या माणसांकडं..
हनुवटी झुकवून तो ते वरवर सोप्पे वाटणारे कर्व्स शांतपणे कागदावर उतरवत असतो तेव्हा त्याच्या डोळ्यांच्या कोप-यातल्या क्रोलाईन्स मधेच थोड्याशा थरथरतात इतकंच..
इतक्यात त्याच्या मनाप्रमाणं स्ट्रोक जमतो आणि त्याच्या मुडपलेल्या ओठांच्या कोप-यात हलकं हसू उमटतं.
कामात रंगून गेलेल्या माणसाइतकं देखणं दुसरं काहीही नसतं अगदी ते बर्निनीचं आखीव रेखीव शिल्प सुद्धा..
.....
डोळ्यात हे चित्र भरून घेऊन आपण जड पावलांनी तिथून निघतो.,
तिथल्याच रेस्तराँमध्ये आपण शांतपणे काफे ओ ले भुरकत असताना कुणीतरी ऑपं..विचारतं
ते न समजून आपण बावळटासारखं वर मान करून अं? करतो तर समोर मगासच्याच त्या हस-या क्रोलाईन्स !!!
आता मात्र अनोळख्या जागेतली , भाषेतली ती कॉफी एकदम ओळखीची गोड गोड होऊन जाते..