चिनी फसगत ( खास करून प्रथमच भारतातून अति पूर्वेच्या देशात प्रवास करणाऱ्यांसाठी )
तो: चला आपण या वेळी मलेशिया सिंगापोरे ला जाऊन
ती : अरे पण तिकडे जेवणाचा काय चित्र विचित्र चिनी मिळतं, आपण जरी नॉन वेग खात असलो तरी जमणार कसं?
तो: आग त्यात काय आपण नाही का इथे चायनीज खातो जवळ जवळ आठवड्यातून एकदा
खरं तर "ती " ची शंका रास्त असतें प "त्या" ला हे माहित नसता कि भारतात जो चिनी खातो ते " इंडियन चैनेईज" असत
असत चविष्ट आणि मस्त पण ते काही खरे चिनी नव्हे , मेनलॅन्ड ( म्हणजे मूळ शांघाय वैगरे , सेनापती बापट रस्त्यावरचे नाही ) चीन तर सोडून द्या मलेशिया , इंडोनेशिया , सिंगापोरे मधील चैनेईज हे सुद्धा त्यापासून वेगळे आहे ,
तेव्हा जरा "धीरेसे जाना बगियन में"
साधारण फार उच्च चिनी उपहारगृहात एकदम आधी जाऊन नका आधी थोडे इंडोनेशियन, मले किंवा सिंगापोरे मधील "नोन्यया " पद्धतीचे खा ,मग हळू हळू पुढचे
म्हणजे
- नासी लेमक
- नासी गोरेंग
- रेंदान्ग
- चिकन राईस ( सोया लसूण वाला)
- भाजेलेलं मासे ( इंडोनेशियन पद्धतीचे बवाल...)
- आसाम फिश हेड करी ( आसामी नाही तर चिंचेतली भेंडी घातलेली , हो भेंडी आणि मासे काय म्हणणे आहे तुमचे ? )
यात परत भारतीय म्हणजे एक तर शुद्ध शाकाहारी दक्षिणी मिळेल किंवा मग मले तामिळ मुस्लिम समाजाचे सर्व भारतीय उपहारगृह काही पंजाबी नसतात
असो करा मज्जा
मूळ चीन मध्ये खरंच "ऐकावे ते नवलच" या प्रकारातील खाणे मिळते ,, त्यावर फोटू सापडल्यास परत कधी तरी