बऱ्याच परदेशी प्रवास वर्णनात ( मिपा आणि इतर) जेव्हा प्रवासातील खाणे यावर लिहिले जाते तेव्हा जरा नाराजी चा सूर असतो, कधी असा उल्लेख असतो कि - "काय हे गारढोण खातात हि लोक" किंवा "काय बुवा मसालाच नव्हता !"
केवळ एक खादाड आणि भटक्या म्हणून हे लिहीत आहे आणि हेतू फक्त हा कि नाण्याची दुसरी बाजू हि दाखवावी
पहिले स्पष्टीकरण: यात माणसाने काय खावे किंवा खाऊ नये किंवा शाकाहारी किंवा मांसाहारी असावे यावर काही म्हणणे नाही
जगात अन्न हे वेगवेगळ्या पद्धतीने खाल्ले जाते एवढेच ते आपल्याला आवडेलच असे नाही फक्त डोळस असावे जाणून घयावे आणि जमल्यास वेगळा प्रयत्न करावा
तर हे झाले namanache घडाभर आता काही उदाहरणे
गार (ढोण) : जगात बहुतेक पदार्थ हे कोमट किंवा गरम गरम खातात हे खरे आहे परंतु थोडे थन्ड किंवा कोमट आणि कधी कधी कच्चे सुद्धा खाण्यात एक मजा असू शकते
- शाकाहारी अँटी पासतो - व्हिनेगर मध्ये मुरवलेल्या भाज्या ( लोणच्या सारखी पण बाकी मसाला नाही ) छोटी काकड्या, आर्टीचोक , बेल पेपर मिरच्या आणि त्यात भरलेले रिकोटा चीज
- थंड मासाचे काप ( कोल्ड मीट कट्स ) त्यात हॅम, सलामी, प्रोशूतो बहुतेक करून डुकराचे मास
- ऑयस्टर ( शिंपले) ( कच्चे , खारे पाणी थोडे असलेले वर लिंबू पिळून)
- लॉबस्टर किंवा खेकड्याचे सूप ( त्यात साय - क्रीम असते
- बिट चे किंवा तांबड्या भोपळ्याचे सूप
- जपानी सुशी किंवा साशिमी
- जपानी समुद्र शेवाळे ( सी वीड) त्यात तीळ भुरभुरलेले
सामन माशाचे पातळ काप ( कच्चे)
- ग्रीक पद्धतीचे डॉलमीदो ( द्राक्षाचं वेलीचं पानात भात घालून शिजवलेले रोल
२) धुरी दिलेले ( स्मोकइड)
सामन माशाचे काप नुसते किंवा खुसखींत सावर डो पावावर + सावर क्रीम + केपर नावाच्या बिया ( व्हिनेगर मधील)
३) मसाला ना घालून सुद्धा मजा येते
हजारो रुप्ये प्रति किलो असलेला लॉबस्टर माफक प्रमाणातील पाश्चिमात्य मसाल्यात खावा म्हणजे वाईन मध्ये केलेलं सार, रॉसमेरी, पार्सली ओरेगॅनो इत्यादी वनस्पती ( ताज्या , कोरड्या नको ) , मिरची / लसूण भरपूर मसाला घालून त्याचा पंचनामा करू नये, त्याचा मूळ मास खोबऱ्या सारखे असते
असो तूर्तास एवढेच सुचले