प्रियेच्या निळ्याशार डोळ्यांत डुंबताना
विसरतो मी तुझ्या पाठीवरच्या वळकट्या पुष्ट
तुझ्या सर्व आठवणींची लक्तरे फेकुन द्यावीशी वाटतात
पण तुझ्या आठवणीच त्या तुझ्यासारख्याच निर्लज्ज
सारख्या येतच राहतात दु:खाच्या डागण्या देतच राहतात
जिथे तु अहंकारापायी बाई म्हणुन स्वत:च्या सासूलाही छळू शकतेस
तिथे सवतीची काय बिशाद
तरीही तुझ्या नि तिच्या सह-वासाची वेडी आशा केलीच होती मी
आणि तुझ्या मुळ स्वभावापायी ती पायदळी तुडवलीच तु
तरीही जा तुला माफ केले
कारण शेवटी गिळायला घरीच यायचे आहे..