केरळमध्ये सर्वात अधिक काही आवडले तर प्रवास. निसर्गरम्य परिसर आणि दुतर्फा निरनिराळी झाडे असलेले रस्ते हे खास आकर्षण. मधेच एखादे गाव. अशाच एका पोणकुण्णम नामक गावातुन जाताना दिसलेले हे दृश्य. भाजीच्या दुकानाबाहेरील कट्ट्यावर दोन गावकरी निवांत गप्पा मारत बसले होते.
या रस्त्यांनी प्रवास करतांना जाणवलेले वैशिष्ठ्य म्हणजे ओसाड वा निर्मनुष्य असा भाग अजिबात लागत नाही. मात्र वस्ती तुरळक असो वा बर्यापैकी दाट, परिसर हिरवागार दिसला. गावातला गजबजलेला भाग, बाजारपेठ वगैरे भाग सोडता सगळ हिरवगार. बहुधा लोक जवळपास नोकरी करत असावेत वा स्वतःचा व्यवसाय म्हणा किंवा शेती/ बागायत करत असावेत. अनेक घरे अगदी रस्त्यालगत होती.
अनेक लक्ष्य वेधुन घेणारी घरे सातत्याने दिसत होती. इथे प्रकर्षाने जाणवली ती अनेक प्रकारची घरे. भडक रंगाची घरे, अलिशान बंगले, साधी कौलारु घरे, आधुनिक घरे आणि काही अगदी हेवा वाटावा अशा रमणिय जागी वसलेली घरे.
रस्त्याच्या बर्यापैकी वरच्या अंगाला असलेले हे दाट झाडीत लपुन बसलेले घर विशेष आवडले. इथे राहणारे खरे भाग्यवान. खाली उतरुन गेल्याशिवाय जगाशी संपर्कच नाही.
मधेच एखादा निवांत रस्ता लागायचा जिथे दुतर्फा दाट झाडी होती.
कुठे गर्द हिरवी झाडी तर कुठे हिरव्या रंगाच्या उठुन करणारा गुलमोहर
रस्ता वळणे घेत जात होता. आता जरा आजुबाजुच्या झाडीत बदल दिसु लागला होता.
इतक्या सुंदर निसर्गाला विजेचे खांब आणि तारा मात्र विजोड भासत होते. अनेकदा फोटोमध्ये खांब व तारा येऊ नयेत यासाठी कसरत करावी लागत होती. अनेक घरे वा चर्चेसचे फोटो या तारांमुळे विद्रुप भासले. मात्र एका वळणावर एक मजेशीर दृश्य पाहायला मिळाले. एक झाड आपल्या सर्व फांद्या सरळ रेषेत एकमेकाला समांतर धरुन एका विजेच्या खांबालगत उभे होते आणि त्या फांद्यादेखिल तारांना समांतर होत्या.
थोडे अंतर कापल्यावर घाट सुरू झाल्याचे जाणवले. थेकडी बर्यापैकी उंचीवर असावे. घाटात कसलेसे काम सुरु होते मात्र रस्ता मोकळा होता.
घाटात जरा सपाटीला एका वळणावर डाव्या बाजुला एका कौलारु घराशेजारी एक रंगीबेरंगी ट्रक उभा होता. या भागात असे मागचा भाग लाकडी ओंडके वाहण्यासाठी मोकळा ठेवलेले व भरपूर रंगकाम केलेले ट्रक खूपदा दिसले.
जरासे उंचावर येताच रस्त्याच्या बाजुला उंच झाडे दिसु लागली.
त्या सुंदर रस्त्याने वर चढुन जाताना अचानक समोर एक छोटासा धबधबा लागला. नेहेमी जा ये करणार्यांना तो परिचित असावा. इथे चहा, कणसे, खाद्यपदार्थ वगैरे विकणार्या टपर्या होत्या म्हणजे लोक इथे थांबत असावेत. पावसाळा अजुन सुरु व्हायचा होता तरीही बर्यापैकी पाणी होते. काही माणसे धबधब्याच्या धारेखाली अंघोळ करत होती. मात्र जे अनेकदा रस्त्यांच्याबाबतीत जाणवलं तेच इथेही - निस्रगाला विद्रूप करणारे जाहिरात फलक. जाहिरातफलक टाळुन धबधब्याचा फोटो घेणे कौशल्याला आव्हान देणारे होते.
घाट चढुन जाता जाता बर्यापैकी उंचीवर आल्याची जाणीव करुन देणारे हे दृश्य. एका बाजुला दाट झाडीच्या पलिकडे दरी आणि ढगात गेलेले डोंगर दिसु लागले.
गोल गिरक्या घेत वर चढताना एका जागी डावीकडे अगदी रस्त्यालगत दरी आणि पलिकडे उंच पर्वतरांगा दिसू लागल्या. ढग पर्वतमाथ्यावर उतरले होते तर एकिकडे सोनेरी प्रकाश होता. आता थांबायचा मोह आवरणे कठिण होते. सुदैवाने लगेचच पुढे एक रुंद विस्तार होता. तिथे थांबुन फोटो काढले. आश्चर्य म्हणजे इतक्या उंचावर नारळाची झाडे समुद्रकिनारी असावीत इतक्या दाटीने आकाशाला गवसणी घालत होती.
जरा मागे वळुन पाहिले तर आम्ही वर चढुन आलेला रस्ता आणि त्या रस्त्याला सोडुन आत खाली शिरलेला कच्चा रस्ता डोळ्यात भरला. बहुधा इथे एखादे गांव असावे
एव्हाना दुपारचे दोन वाजुन गेले होते. भूकेने पोटात कावळे कोकलत होते. आता थेकडी कधी येणार असे झाले. आणि लवकरच चहाचे मळे रस्त्यालगत दिसु लागले आणि आम्ही खुष झालो, 'थेकडी आलेच की'
